Klik voor meer foto's van Con op het album Klik vervolgens op een van de kleine fotootjes voor de vergroting op een van de kleine fotootjes.

Naam	Con
Ras	Galgo Español
Geslacht	Reu, gecastreerd
Geboren	5 0ctober 2000
GFNL adoptienummer	99

ANGUS is Con Het was een opvanghondje, dat was de bedoeling. Maar achteraf gezien was ik verliefd vanaf het moment dat hij bij ons binnen het huis stapte: groot, indrukwekkend, zelfverzekerd, een beetje te zwaar en vooral nieuwsgierig! Had ik moeten kiezen was hij mij niet opgevallen met zijn 10 jaren, zijn onopvallende brindle-kleur, zijn grijs koppie en het stevige lichaam van een Greyhound. Niet als je de sierlijke, schuchtere Galgos gewend bent. Maar Angus trok zich niet zoveel aan van mijn tunnelblik. Het woord "schuchter" past net zo weinig in zijn repertoire als "terughoudend" of "oud". Ik neem maar aan dat hij al 10 jaar gewend was zijn gang te gaan, lekker belangrijk te zijn en verder te plassen dan andere hondjes in zijn paddock. Nou, dat, zo dacht hij waarschijnlijk, kon hij hier zo voortzetten. Dus wij hadden onze discussies, Angus en ik. Op dag 1 dacht hij al een voorproefje te nemen van een van onze drie katten, ik zie hem nog in zijn bek verdwijnen. Opgewekt, staart omhoog en vooral bliksemsnel stortte hij zich op onze zachtaardige grijze kater en tilde hem even omhoog! Voor alle duidelijkheid: had hij hem willen oppeuzelen, was dat allang gebeurd voordat ik uit mijn verontwaardiging ontwaakte! Angus liet de geschrokken kat meteen gaan zodra hij door had dat vrouwtje zijn plan "katten eten" niet goedkeurde en trok zich na een goed gesprek beledigd terug, wel met een air van "jeetje, wat stelt ze zich aan!” Maar vanaf dat moment liet hij de katten met rust. Hij moest wel in de gaten gehouden worden, maar 1x waarschuwend zijn naam roepen zodra hij met zijn "ik-heb-je-zo-te-pakken"-manier richting kat sloop was voldoende en meneer trok zich terug met een blik van gekrenkte onschuld. Het duurde even voordat Angus door had dat hij zijn gewoontes hier niet voort kon zetten en wij hadden menig discussie over onderwerpen zoals "kleine hondjes pesten", "grote honden omver rennen" of "aan de lijn trekken" (dat dat niet zinvol was begreep hij al na een 1/2 uurtje). Hij vond het niet goed dat hij 's avonds alleen (in gezelschap van twee andere honden) beneden moest blijven en om ons dat duidelijk te maken piste hij tegen onze schaapsleren fauteuil aan. Ik vertikte het om hem te laten merken dat ik boos was en ging dweilen. Ik dweilde nog twee weken, verzon allerlei namen voor Angus (waarvan "pisser" nog de leukste was) en toen gaf hij het op. Maar naast alle discussies die wij voerden werden wij steeds gekker op onze "pony". Wij werden verliefd op zijn uitbundig gekreun en gezucht als hij na een lange wandeling genotvol op zijn kindermatrasje ging liggen. Hij veroverde ons hart met zijn oneindige en een beetje onbeholpen pogingen om te knuffelen, met de ongelooflijke blijdschap die van hem afstraalt als hij buiten naar je toe holt, met zijn enorme appetijt rond etenstijd en met zijn sterke en oh zo lieve karakter. Angus is verliefd en omdat vrouwtje en baasje het graag willen negeert hij kleine pluizige hondjes en luistert hij naar zijn nieuwe naam: ANGUS, wat betekent "de levenskrachtige". En dat is hij zeker, vrolijk, ondernemend en geen spoor van terughoudendheid in hem te bekennen. De liefde is wederzijds en voor geen goud zou ik hem weg kunnen geven, mijn grote, wonder mooie, brindle-kleurige Greyhound met zijn prachtig grijze koppie en ogen als smeltende chocola. En de katten? Die wandelen nu al spinnend langs zijn lange pootjes en geven ijverig kopjes als de grijze snoet hen uitgebreid besnuffeld.