Klik voor meer foto's van Leo op het album. Klik vervolgens op een van de kleine fotootjes voor de vergroting..

Naam:	Leo
Ras:	Galgo
Kleur:	Roodbruin met wit
Geboren:	2006
Geslacht:	Reu gecastreerd
GFNL adoptienummer:	120
Karakter:	Leo is een allerliefste reu, die makkelijk nieuwe vrienden maakt. Hij kan goed met kinderen, honden, paarden en jazeker…ook met katten…hij kan met alles en iedereen overweg! Leek het in Spanje nog zo dat Leo een hondenmaatje nodig had, hier in Nederland is gebleken dat het alleen zijn heel goed opgebouwd kan worden. Dat hij eigenlijk enorm geniet als enige hond, van alle aandacht helemaal alleen voor hem. Leo zou dus heel goed geplaatst kunnen worden als enige hond, hij is een echte mensgerichte hond. Wel kijkt hij eventjes de kat uit de boom, maar eerlijk, na twee dagen is hij uw beste vriend! Wat een schat! Ook is Leo weer helemaal gezond. Update 1 april 2011 Leo is hier nu twee dagen, maar het lijkt alsof hij er al twee jaar is. Dit is zo'n makkelijke, kalme kerel dat je totaal niet aan hem hoeft te wennen. Hij slaapt natuurlijk ook nog erg veel. Leo is een grote galgo, met een prachtige kleur. Hij mag nog wat aankomen, maar daar werkt hij wel aan mee, hij eet graag. Toen we hem ophaalden hadden we Japie, onze dwergpoedel, mee, dus die kende hij al van de autorit. Thuis kwam hij onze 3 stokoude katten tegen en dat is ook prima. Hij snuffelt even aan ze om te ontdekken wie ze zijn. Leo is helemaal zindelijk, slaapt 's nachts door en snapt het principe van uitslapen als geen ander. De eerste nacht heeft hij op de slaapkamer geslapen, maar de trap ernaartoe is toch echt te steil voor hem. Dus vannacht sliep hij beneden, eerst met gezelschap van mij, later alleen en hij heeft gewoon lekker geslapen. Op straat is hij naar alles sociaal, hij wilde zich zelfs onderwerpen aan de boze ganzen. Soms vindt hij mensen nog wat eng, maar dat lost hij op door zelf aan mijn andere kant te gaan lopen. Honden vindt hij gezellig om te ontmoeten, maar gisteren kwamen we de buurtterror tegen, drie kleine keffers die als een straatbende op je af komen (wel aangelijnd). Dat beziet hij van een afstandje, hij beslist er geen zin in te hebben en dan passeert hij de boel. Hij is een ster in hondentaal. Leo wil nog wel eens een poging doen wat van je eten te jatten en dan hij is absoluut niet verlegen. Het is best moeilijk die lange neus dan op afstand te houden. Met het wandelen loopt hij aan een slappe lijn, liefst nog even achter je. Ik heb de indruk dat hij geen probleem gaat hebben met loslopen, maar dat is nu natuurlijk nog te vroeg om te proberen. Leo is een fantastische hond en hij is ook nog eens prachtig. Update 17 april Wat een feest! Leo een weekend weer bij ons! Wat een heerlijke kanjer is hij toch. Hij heeft het natuurlijk super bij zijn eigen opvanggezin, maar als die een weekendje weg gaan en jij bent net twee weken in Nederland, dan moet er toch wel op die ene speciale datum 16 april de Doggywalk worden gelopen toch? En dat is geregeld! En wat is ‘onze Leo’ toch een geweldige Galgo. De hele dag losgelopen in Oss, plakte wel aan mijn benen, dus rennen en heel veel plezier maken was er niet echt bij. Maar wat heeft hij zijn rustige, lieve, kalme karakter laten zien de hele dag. En mensen, wat jullie gisteren niet zo hebben meegemaakt doet Leo thuis echt hoor: hij kwispelt de hele dag door, springt zelfs een beetje als hij je weer ziet, zo blij is hij dan. Vindt het héérlijk om te knuffelen, ligt graaaag gestrekt languit op de bank en heel af en toe krijg je zelfs een likje van hem *zucht*. Vanavond wordt hij weer opgehaald…. Update Leo 27 april Leo rent Update Leo 29 mei Het is nu duidelijk hoor: Leo houdt niet van regen. Hij trekt normaal gesproken nooit aan de riem, maar als er een paar regendruppels vallen wil hij toch wel zo snel mogelijk naar huis… Lekker afgedroogd worden en vervolgens in een mandje liggen toegedekt met een fleece dekentje bevalt hem dan een stuk beter. Ondertussen heeft Leo geleerd een uur of vier alleen thuis te zijn. Heel knap, want Leo is een grote hond met een klein hartje. Leo is hartstikke lief voor Japie (de Dwergpoedel krullenbol) en de vier katten. Ze zoeken elkaar niet echt op, maar leven tevreden met elkaar en Japie warmt zich regelmatig aan het heerlijk warme lange Galgolijf van Leo. Leo kan je overal mee naartoe nemen. Hij loopt netjes mee en blijft keurig bij je staan wanneer dat gewenst is. Hij kan met alles en iedereen, je hoeft nooit bang te zijn dat wanneer je ergens komt, je je zorgen moet maken hoe Leo zal reageren. Hij neemt alles zoals het komt. Hij kan met alles en iedereen. Hij is eigenlijk perfect volgens zijn opvanggezin. Aan Leo zitten geen nadelen: hij is prachtig om te zien, superlief, heel erg makkelijk en gauw tevreden. Het enige nadeel is denken wij voor Leo zelf, dat iedereen denkt dat hij dan wel gauw geadopteerd zal zijn. En dat is dus niet het geval. Waarom gaat er niemand voor Leo?
Bijzonderheden:	Hier in Nederland is gebleken dat Leo goed als enige hond zou kunnen leven bij mensen die niet te veel weg zijn. Hij is een echt maatje om overal mee naar toe te nemen.

Van Leo naar Mirron... (Tja, que sera sera... what will be will be... ) Het loopt zoals het loopt, maar... soms kan het heel vreemd lopen... Nadat ik jaren lang in Spanje gewoond heb, ben ik, zwervend door de straten van Sevilla gevonden. Mijn baas heeft mij gewoon op straat gezet, toen hij mij niet meer kon gebruiken. Gelukkig ben ik gevonden en ben ik goed verzorgd. Eind maart ben ik met het vliegtuig naar Nederland gekomen en vanaf 1 april woonde ik bij mijn opvangpappa en mamma, Debbie en Martijn in Groningen.... Ik was er al heel goed gewend en dacht eigenlijk dat ik daar wel zou kunnen blijven... Later begreep ik dat dit niet zo was... Zij hebben mij verzorgd en geholpen om wat minder bang te leren zijn en te wennen aan verkeer en het leven in Nederland... Op 5 juli kwamen er 2 mensen op bezoek. Ze hadden erg veel aandacht voor mij; dat was wel opvallend... Er werd druk gepraat en later werd ik door alle 4 de mensen uitgelaten. Ik vond het best griezelig allemaal hoor. Na veel gepraat en papieren tekenen en zo ben ik door mijn vroegere baasjes in de auto gezet en zo reden we weg... Ik zag dat mijn vorige baasjes, Debbie en Martijn, dit best wel moeilijk vonden, maar al snel raakte ik wat gewend aan mijn nieuwe bazinnetje op de achterbank. Ik begon al wat likjes te geven en na zo'n 2 1/2 uur waren we in Zoetermeer. Daar bleken nog 2 hondjes te wonen, zodat we ineens met z'n drietjes waren. Al snel was het alsof ik er al heel lang woonde. Alleen de vader vond ik nog wel even wat griezelig; ik heb door alles wat ik vroeger meegemaakt heb heel veel moeite met mannen... Maar nu- ik ben nu nog geen week in mijn nieuwe huisje- ben ik al heel goed gewend... Ik weet al aardig wat de bedoeling is, ik ben al heel ontspannen en vindt mijn vader-baasje al heel erg lief. Ik loop ook steeds achter hem aan... Het was voor mij wel even wennen dat ik ineens een nieuwe naam kreeg. Ik heette Leo, maar mijn baasjes vonden Mirron mooier. Ach... de klanken zijn wel een beetje het zelfde en al heel snel luisterde ik naar mijn naam... Wandelen vind ik heerlijk en ik loop heel rustig en relaxt aan de riem. We wandelen veel door de natuur en het park en dat is voor mij genieten. Met honden kan ik prima opschieten en mocht ik iemand tegen komen die ik een beetje eng vind, dan loop ik er gewoon met een boogje omheen. Met Knuf, een van mijn nieuwe hondenvriendjes, speel ik soms. Hij likt mij helemaal af en dat vind ik prima hoor... ik laat het allemaal gebeuren. Vaak mag ik met mn baasjes en de andere hondjes in de tuin en dan ga ik lekker zonnen op het kleed. Heerlijk vind ik dat... Vandaag ben ik gedoucht in het bad. Ik vond alles prima en ruik nu lekker naar baby. Kortom: ik ben hier nog geen week, maar vind het hier heerlijk . Mijn baasjes hebben me beloofd dat zij zullen zorgen dat ik een superleven tegemoet ga. Alles wat ik vroeger gemist heb, gaan zij voor mij proberen in te halen. We gaan er met elkaar iets moois van maken, zeggen ze... Nou dat wil ik natuurlijk graag!... Ik laat nog wel eens iets van me horen, ok? Een likje van Mirron.

Lieve allemaal, Hier weer even een verhaaltje van mij hoor, want ik moet echt even iets kwijt... Ik ben namelijk ZO blij! De vorige keer schreef ik dat ik al aardig begon te wennen bij mijn nieuwe baasjes. Dat was ook zo, maar na die tijd ben ik NOG veel meer gewend. Het leukste gebeurde gisteravond en DAT wil ik iedereen graag even vertellen... Zoals heel veel andere Galgo's vind ik mannen best heel griezelig. Daar loop ik dan ook altijd in een grote boog omheen. Zo nu en dan vergis ik me de laatste tijd wel eens en laat ik me zomaar aaien door mannen, die wij tegen komen en die met honden lopen. En dat komt door onze (verre) buurman John. Die loopt elke avond bij het laatste uitje met zijn Border Collie's dezelfde weg als wij; alleen komt hij na ons, zodat wij elkaar onderweg heel vaak tegen komen en dan samen met elkaar tereug lopen. In het begin vond ik hem ZOOOO griezelig, zo'n enge man in het donker... Maar eigenlijk was ik aan de andere kant ook wel weer erg nieuwsgierig naar die man, die zoveel met mijn baasjes te bespreken had. Ongemerkt ging ik dan naast hem lopen. Ze hadden het alle drie niet door! En... heel voorzichtig ging ik dan even aan hem snuffelen... Het was raar, maar hoewel ik hem griezelig vond, rook hij best wel lief hoor... En zo gek; elke avond als ik de kluwen spelende honden eraan zag komen, werd ik steeds blijer... Niet door de honden hoor, al vond ik die ook best aardig... Nee; ik merkte bij mezelf dat ik John steeds aardiger begon te vinden! De laatste tijd voelde ik dat mn staart er bijna af vloog van het kwispelen als ik hem tegen kwam en wat gebeurde me gisteravond ineens? We liepen daar en John kwam eraan. Ik liep zo snel als ik kon naar hem toe en... ik likte hem zomaar helemaal in z'n gezicht!!! ZOOO lief vond ik hem ineens!!! Ik was zelf helemaal blij en John ook! Ik denk dat ik nu vriendjes met hem geworden ben! Ik, die ZO bang voor mannen was, heb nu een echte "mannenvriend"! En zo wordt mijn leven steeds leuker en ik begin steeds meer te genieten van dingen om mij heen! Enne... dat wilde ik jullie toch wel heel graag vertellen, zodat iedereen weet, dat een Galgo, die "bang van mannen" is, ook nog kan veranderen, als die mannen maar aardig zijn tegen ons. En IK kan het weten, want ik ben zeker ruim 5 jaar! Mirron

Update Mirron eind januari 2012 Ik dacht: ik ga even door geven dat Mirron ineens zulke grote vorderingen maakt ... We weten niet wat er gebeurt joh! Normaal lag hij altijd stil in de kamer en zo nu en dan stond hij eens op om rond te lopen of zo. In het begin durfde hij zichzelf niet een te likken of te krabben. Nu loopt hij heel vaak rond, probeert overal iets van z’n gading te vinden. Net speelde hij ineens met Knuf; zo uitdagen en door de kamer springen ... Verder rent hij naar de deur als er gebeld wordt en hij het idee heeft dat het m’n dochter en haar vriend met hun hondje zijn. Hij likt ze in hun gezicht en als hij buiten in het donker de buurman met zijn honden tegen komt, springt hij tegen hem op en lebbert hem lekker af ...! Waar Nicole pas nog voor waarschuwde, (dat het aflikken van afwas in de vaatwasser alleen maar het begin was van ondeugdenstreken), begint nu al waarheid te worden. Hij probeert nu dingen van de tafel te gappen. Hij loopt er likkebaardend langs en heeft dan zo veel moeite het niet te doen! Dat deed hij tot vorige week nog niet, maar komt nu ineens! Ook een leeg plekje op de bank is niet meer veilig. Zodra een van ons opstaat is het ingenomen! En Knuf springt er dan meteen bij, want die 2 zijn onafscheidelijk ... Kortom: hij is hier nu bijna 8 maanden en raakt eigenlijk NU pas echt gewend en begint z’n angst te verliezen ... Echt leuk om mee te maken. En het vermelden waard, dacht ik zo ... Irene