Het afscheid van mijn pleegmama viel mij even zwaar, maar al gauw snapte ik dat dit mijn nieuwe vrouwtje was en dat hier een hele hoop te beleven valt. Ze hebben hier een heleboel dieren waar ik kennis mee heb gemaakt. De kippen vind ik niet zo interessant, maar dat lekkere eitje wat ik op zondag krijg, mijn baasje zegt dat zij die leggen, dus wel nuttige beestjes die ik maar met rust laat. Bovendien kunnen die hanen mij heel gemeen aankijken als ik te dicht bij hun vrouwen kom, pff dan ben ik weg hoor. De cavia’s vind ik heel erg lief, ik mag helpen bij verschonen!, hoewel mijn vrouwtje daar iets anders onder verstaat dan de cavia’s aflebberen hihi. En ja dan de konijnen, die vond ik erg spannend, die wilde ik wel hebben. Maar heb geleerd van het vrouwtjes en chanouk dat je daar niet aan mag komen en ook niet naar ze mag blaffen, want ja als ze zo enthousiast door het hok springen vind ik dat wel heel spannend en moet dan blaffen, maar baasje zegt daar schrikken ze van. En nu de eerste kleine konijntjes zijn geboren (vrouwtje zegt dat die in een hele bult haar liggen, maar ik geloof er niks van want ik zie ze niet) is het aan mij en chanouk te helpen ze goed te socialiseren. Moeilijk woord hoor, snap ook nog niet helemaal wat ze van mij verwacht, maar vind aan konijnenneusjes snuffen wel leuk, dus daarmee kan ik wel helpen!
Dan hebben ze hier in de tuin ook nog een familie egel wonen, ik weet het zeker ik heb ze geroken, ze zitten onder de caravan! Volgens vrouwtje zijn ze in winterslaap en is het niet slim mijn neus daar in te steken, maar ik wil ze zo graag ontmoeten! Gelukkig volgens vrouwtje kan ik daar niet bij want anders krijg ik een zere neus. Nou zeg ik je, heeft ze dan helemaal geen vertrouwen in mijn jagerskunsten?

Ik heb niet alleen het geluk gehad eindelijk na lang wachten een huisje te hebben gevonden en het 100ste hondje van de stichting te zijn. Ik krijg ook nog eens een lekkere warme trui daarvoor! Ben erg benieuwd en laat jullie zeker een foto zien als ik hem heb. En dan heb ik ook nog eens extra geluk want ik heb niet 1 huisje maar 2 huisjes gevonden. Mijn vrouwtje woont nou nog bij haar papa thuis, een huis met een hele grote tuin, maar het blijkt dat ze een eigen huisje heeft en dat we daar bijna naar toe gaan verhuizen. En nou zeg ik je, ik vond de tuin hier al groot genoeg, maar daar heb ik volgens vrouwtje 1700 vierkante meter om te rennen. Nou weet ik niet hoeveel dat is, maar ik weet wel dat het heeeel groot is en met weer allemaal nieuwe geurtjes. Ik ben nou al een paar keer mee geweest en je kan er heerlijk wandelen, bos, velden en een heleboel andere windhondjes. Ik ben geloof ik in windhondenhemel terecht gekomen.

En waarom ik je kan aanraden een podenco te adopteren, nou wij zijn heel nuttig:

- Ik vertel vrouwtje waar alle katten, konijnen, haasjes, fazanten, hertjes, vogels, ganzen, echt alle diertjes zitten. Ik snap niet hoe blind ze kan zijn dat ze die niet allemaal ziet! En dan chanouk, met haar bijna 11 jaartjes begint ze toch wel in te sukkelen daarin hoor, ik hou mijn vrouwtje scherp.
- Wij podenco’s kunnen heel goed dansen, als we iets willen zien, als we iets erg graag willen hebben en als we enthousiast zijn. Ik ben een echte kat clown zoals vrouwtje dat noemt. Ik ben zo lenig als een kat en haal gekke grappen uit.
- Ik zorg hier dus ook voor de broodnodige humor en heb mijn oude zus chanouk een flinke verjongingskuur gegeven, lekker racen en als het me te eng wordt (mijn zus kan nogal ruig hoorbaar spelen) dan ga ik achter het vrouwtjes zitten met mijn bips op de grond en een hele zielige blik, vrouwtje moet daar elke keer zo om lachen, zeker omdat het chanouk niet tegen houdt mij toch uit te dagen en ja dan kan ik het niet laten om toch weer mee te doen.
- Ik ben een hele goede match maker. Mijn vrouwtje is vrijgezel en zeg nou zelf, hoe kan ik haar niet een betere dienst doen dan een leuk vriendje voor haar te zoeken? Dat doe ik heel handig met mijn uitlooplijn. Kom je een leuke man tegen wikkel je jezelf gewoon om hem heen. Tja dat ik geen rekening hou met of die getrouwd is, dat valt nou eenmaal niet te verwachten dat ik dat snap. (heel onschuldige blik daarbij gebruiken)
- En ik ben ook erg goed in helpen klussen! Vrouwtje is hard aan het klussen, behangkrabben, gordijnen vervangen, verfen. Nou die oude gordijnen maken een prima ligplek. Dat behang kan ik wel helpen scheuren. Oh en verven, vandaag kwam ik aanzetten met een kwast die ik in de voorraadkast had gevonden, ik wilde best helpen, toch vond ze dat niet zo goed idee.
- Maar hoe denk je dat ik nou aan die kwast kwam? Nou de nuttigste hulp die ik mijn vrouwtje en zeker mijzelf bied is dat ik heel goed ben in deuren openen. Want zeg nou zelf, horen wij gewoon niet overal bij te wezen en te helpen?

Pff een heel verhaal waar ik wel moe van wordt en dat terwijl ik hier pas 3 weekjes ben! Zoals jullie horen heb ik het helemaal naar mijn zin hier met mijn nieuwe baasjes, hondenvriendin en alle dierenvriendjes. En als ik dat goed begrijp van vrouwtje gaan er nog vele avonturen volgen!

Ze gaat me namelijk opgeven voor cursus. Ik mag ook naar school!, zouden de spinaker kinderen daar ook zijn? Ik ben namelijk zo slim dat baasje gehoorzaamheid en behendigheid wil gaan doen met mij. Volgens chanouk is dat stom, ik ben overal voor in dus kom maar op.

Maar eerst even een slaapje doen, want van al die avonturen wordt je wel moe!

Nu na ruim een week nadat ze de tuin echt Fort Knox heeft gemaakt heb ik mijn avonturen voor buiten de tuin maar opgegeven, of althans zo laat ik haar voor nu maar in de waan…. Ik heb nu een veel leukere nieuwe hobby gevonden. Hoewel vrouwtje zich nu afvraagt of die koppigheid van niet van pijn leren echt Podenco gedrag is… Het is namelijk egeltijd! Nou heb ik de wilde fazanten verscheidene malen proberen te vangen als ze weer eens in de tuin liepen, maar helaas die hebben nu geleerd hier niet meer te komen als wij buiten lopen. Dus moest ik op zoek naar een nieuwe prooi. Muizen zijn leuk, maar best moeilijk te vangen, alhoewel ik er al aardig goed in word. Tot ik van de week in ene een egel tegen kwam! Vrouwtje heeft helaas een 6e zintuig voor Maggi problemen ontwikkeld en kwam al snel kijken wat ik aan het uitspoken was. Ze schrok zich rot met mijn bekkie zo onder het bloed en mijn kop raar schuddend. In eerste instantie dacht ze dat ik een muis of rat te pakken had, tot ze beter keek en er een enorme egel opgerold op de grond lag. En nou plezier ik graag mijn vrouwtje dus ik moest en zou deze wel even voor haar vangen. Tja best akelig prikkend in je bek en daarom schudde ik zo raar met mijn koppie. En dan doe ik zo mijn best en wat denk je dat het vrouwtje doet? Die evacueert de egel naar de buurman zijn tuin die daar geen problemen mee had. Dus de volgende dagen ging vrouwtje ‘s avonds op pad om egels uit de tuin te evacueren elke avond weer, tot ze het maar op heeft gegeven. De egels blijven stug terug komen en proppen zich door de gazen afscheiding, maar 1 ding hebben ze helaas tot mijn ongenoegen nu wel geleerd, ze slapen niet meer in onze tuin. Maar dat weerhoudt mij er niet van elke dag al hun gangen in mijn tuin na te gaan en daar krijg ik gezellig gezelschap bij van Sancho mijn nieuwe grote vriend.
Sancho woont hier nu een week en ik ben helemaal voor hem gevallen hoor, een hele lieve heer die graag met mij jaagt en mij nu zelfs zo gek krijgt af en toe mee te spelen met hem en Chanouk.
En na al dat zoeken naar die egels, speuren met Sancho, wandelen en met alles waar ik mijn vrouwtje nog meer bezig hou dut ik graag in het zonnetje of mijn mand, broedend op de volgende plannetjes die ik nog kan uitproberen……