Medisch dossier Bruna

 

Bruna in De Uithof 21 december 2011
Vanmiddag is Bruna naar dr. Szatmari, cardioloog van Universiteitskliniek voor gezelschapsdieren in Utrecht, geweest.

Dappere Bruna is uitvoerig onderzocht: gewogen, getempt, bevoeld, beluisterd, beklopt. Er zijn röntgenfoto's gemaakt en een heel uitgebreide echo en er is bloed afgenomen. Vooral van de echo werd ze heel zenuwachtig, want deze keer mocht ze niet blijven staan, maar moest ze liggen op een gladde tafel met een gat, waardoor de echo gemaakt werd.

Maar de arts en de studenten waren heel lief en rustig, dus na elk onderzoek liet Bruna zich weer knuffelen en aaien door iedereen die wilde.

De uitslag bevestigde wat met de eerste echo van twee weken geleden al vermoed werd: Bruna heeft een open Ductus Arteriosus, dus een verbinding tussen de aorta en de longslagader, die er na haar geboorte niet meer had moeten zitten. Hierdoor gaat het bloed de verkeerde kant op, moet haar hart aan de linkerkant extra hard werken en zijn linker kamer en -boezem vergroot, de aorta iets verwijd en lekken de kleppen in aorta en hart iets.

Het advies van dr. Szatmari is dat Bruna geopereerd moet worden. Het hoeft niet vandaag of morgen, maar maanden wachten is niet goed, omdat haar hart steeds verder zal verslechteren en daarmee ook haar conditie. Als ze helemaal niet geopereerd wordt zullen de hartproblemen toenemen en zal vocht in haar longen toenemen, tot ze stikt of haar hart het begeeft. Haar hele leven plaspillen slikken is geen optie, omdat die heel belastend zijn en haar nieren beschadigen.

Bij de nieuwste en minst belastende methode voor de hond, wordt in de lies in een slagader een katheter ingebracht, via de aorta naar de ductus. Daar wordt een 'dingetje' (Amplatz canine duct occluder) ingebracht dat de ductus afsluit. Katheter er weer uit, misschien 1 hechting in het sneetje in de lies en als Bruna bijkomt kan ze weer naar huis en nog lang en gelukkig leven. Ook hier kan wat misgaan zoals bij elke operatie maar er is nog nooit wat misgegaan zei Szatmari. Hij is de enige in Nederland die deze operatie kan doen. De bloeduitslagen zijn ondertussen ook doorgebeld en gelukkig waren die goed en wees niets op nierafwijkingen of nier falen. Heel geleidelijk worden de plaspillen afgebouwd en door dagelijks de ademhaling bij te houden als Bruna slaapt, kunnen we in de gaten houden of het vocht niet terug komt in de longen. Het aantal ademhalingen in rust moet minder dan 30 keer per minuut zijn. Wordt de ademhaling sneller na het verminderen van de medicatie, moet er terug gekeerd worden naar de hoeveelheid die daarvoor werd gegeven.

We zullen u van alle ontwikkelingen op de hoogte houden. Dank voor uw steun, namens Bruna.

Update Bruna 30 december
Er wordt geld ingezameld voor ‘ons’ opvangertje, Bruna. Hartverwarmend om te zien dat zoveel mensen willen doen wat zij kunnen om het mogelijk te maken dat Bruna wordt geopereerd. En natuurlijk wachten we ook nog in spanning op de uitslagen van Bonita niet te vergeten.
Het is niet meer dan normaal dat wij op onze beurt u allen op de hoogte houden van (in ons geval) Bruna’s wel en wee.
En het gaat heel goed met dit dotje! De plaspillen zijn gereduceerd tot twee keer een halfje per dag. En zij voelt zich hier prima bij. Dagelijks tellen we een minuut haar ademhaling. Haar hartslag is wat vreemd, dus je moet goed opletten dat je de ademhaling in de gaten houdt en je niet laat afleiden door andere op en neer gaande bewegingen. Dit gaat dan ook het beste als het meiske in diepe rust is. En ze is echt geen heel druk hondje hoor, maar wel een alert ding. Dus als ik denk dat nu wel even geteld kan worden, doet zij weer één oog open en spitst haar oortjes omdat ik m’n stoel iets verschuif. Mmmh, even wachten maar.
En uiteindelijk lukt het altijd. Natuurlijk moet ze ook niet naast een warme kachel liggen (ademhaling sneller), heel gespannen zijn (ademhaling sneller) of net na een spelletje in slaap vallen (nog uithijgen). Het is echt wachten tot ze relaxt een dutje doet.

Maar het komt erop neer dat de ademhalingen per minuut er niet meer mogen zijn dan 30. Dan is het oppassen geblazen en dan moeten we terug naar de vorige dosis plaspillen.
Tot op heden gaat het goed! Ademhaling altijd tussen de 25 en de 29 sinds de afbouw van deze pillen. Dat is super! Ook plast ze hierdoor natuurlijk minder en heeft niet meer de behoefte om constant water te drinken. Voor haar (en ons) veel meer rust.
En natuurlijk hebben we niet alleen een patientje in huis, Bruna is en blijft ook ‘gewoon’ een hondje. Een blij, lief dametje. Onweerstaanbaar met dat ruwe rossige haar. Ze stapt tegen ons op nu ze wat langer hier is. Kegelt ons niet omver zoals een zekere Galgo reu hier nog weleens in zijn onbenullige goede bedoelingen kan doen …
’s Morgens hoort Bruun geluid boven en vindt dan ook dat er iemand moet komen. Want anders haalt ze ons op. Ze kan zich zo heerlijk uitrekken, liggend met eerst haar voorpootjes helemaal krom en dan uitgestrekt met een diepe zucht ontspannen.

Als ze op de bank of een kussen ligt en je praat tegen haar, roffelt ze hard met haar staartje en klopt het stof uit de kussens … Trek heeft ze altijd wel. Ze is ook nog steeds wat mollig. Maar we doen ons best, met regelmatige wandelingen en nee, echt maar twee keer per dag eten. Wel een kluifje zo nu en dan. Aan de riem is zij een veertje. Makkelijk te begeleiden, ze loopt zo netjes mee. Ze durft al meer dan in het begin, lekker snuffelen en als zij ganzen hoort overvliegen, dan spitsen die oortjes zich en speurt ze de lucht af. En af en toe gekke sprongetjes en een sprintje, ook dat begint nu te komen … zo leuk!
Het is een feest om Bruna in huis te hebben, ondanks dat we weten wat haar nog te wachten staat. Maar we zorgen goed voor haar, zodat haar conditie tiptop wordt en zij de zware operatie die haar te wachten staat goed kan doorstaan.


Update Bruna 7 januari 2012
Poeh blij dat Oud & Nieuw voorbij is. Het vuurwerk bracht grote onrust bij Bruna.
Heb er zelf hartkloppingen van gehad, hield m’n hart vast en het hart klopte me in de keel.
Ja, flauwe woordgrapjes komen er wel weer nu alles achter de rug is en ‘k weer ‘stoer’ ben …
Maar Bruuntje heeft verschrikkelijk gehijgd, geprobeerd als een struisvogel haar kopje te verstoppen achter een kussen, onder een vest. In ieder geval: als ze het niet zag was het er niet. En ‘k heb serieus wel wat in de rats gezeten. De rest van ons gezin is niet zo van het piekeren … En misschien kunt u het wel raden? De volgende ochtend … niets meer aan de hand! Een vrolijke blije Bruna kwam ons boven alweer kwispelend tegemoet. Wat een opluchting!
Haar ademhaling opmeten hebben we met Oudjaar maar niet gedaan … daar was niemand vrolijk van geworden.
Afgelopen maandag uiteraard wel een overzicht met de ademhalingen (gemeten op de normale dagen daarvoor en daarna) gestuurd naar dokter Szatmári. Waarop een mail terug kwam dat er nog een half plastabletje af mag!
En ook dit gaat gelukkig prima!!
Het bakje water kan normaal blijven staan. Het hoeft niet constant helemaal leeg. Bruun redt het bijna om mee te lopen op de normale rondes van onze honden. Nog nét niet altijd.
Maar zoals toen ze er net was, als een pupje na ieder dutje, iedere maaltijd enz. naar buiten, dat is niet meer. Heel erg fijn. Voor Bruna ook. De onrust is er uit kunnen we wel zeggen.
Bruun is een heerlijk hondje. Afspraak is om de ademhalingen bij te blijven houden en deze volgende week opnieuw aan te leveren. Dan wordt er voorzichtig gekeken naar een operatiedatum ...

De donatiemeter zou voor Bruun alleen al over de helft zijn, maar u weet het, onze andere B is ook nog niet uit de ellende, Bonita …
Help nog eventjes alstublieft.

Update Bruna 13 januari 2012
Het gaat gelukkig nog erg goed met Bruna.
U weet dat zij dankzij Claire en Gijs, Nuria en Joseph in Nederland is. Zij hebben allen kilometers gereden om Bruuntje hier te krijgen. En toen ze toch eenmaal gingen rijden kon ook Lina wel meekomen, die zat immers ondergedoken in Spanje?
Bedoeling was dan ook dat Bruna in de opvang zou komen bij Claire en Gijs en voor Lina hadden we een ander adres. Een paar uurtjes voordat Claire Lina naar hen toe zou brengen moest dit opvanggezin afzeggen! Dan zit je toch eventjes te kijken hoor.
Het bleek makkelijker om voor Bruun een ander plekje te zoeken dan voor Lina. Lieve Lina met haar jeugdige gezelligheid zou wat meer drukte mee brengen bij ons thuis dan een kleine rustige Bruna. En dus was het hier thuis na kort overleg eigenlijk meteen duidelijk: Bruna kon komen.

Ze heeft ondertussen al menig hart gestolen, inclusief die van diverse medewerkers in de Uithof. En van één iemand in het bijzonder. De adoptievragenlijst is ondertussen terug ... huisbezoek zal nog volgen. Maar deze adoptant en haar partner hebben diverse Galgo’s geholpen en een thuis gegeven, hebben zoveel ervaring met deze zachtaardige nobele honden en nu zijn ze helemaal gevallen voor Bruna! Is dat fijn nieuws of niet ?!

Voordat het zover is dat Bruuntje echt aan haar nieuwe leven kan beginnen, moet zij nog een behoorlijke operatie ondergaan … Die staat nu gepland: 16 februari.
Gelukkig duurt het nog een maand. Want ook ik ben best goed in struisvogelpolitiek … het is nog láng geen februari … toch ?!

Inge

Update Bruna 19 januari
In onze gedachten zijn we vandaag bij Bonnie. Zij ondergaat nu haar operatie en natuurlijk is zoiets al vele malen gedaan, maar we zullen toch allemaal blij zijn als we horen dat ze weer ‘bij’ is, alles goed gaat en ze morgen weer naar pleegmoeder Dominique terug mag.
En ondanks deze spannende dag, is er toch weer goed nieuws te melden hoor;
Bruun doet het helemaal zonder plastablet! Al bijna een week! En dat gaat goed!
Hoe vindt u dat? Geweldig toch?
En dit is nog niet alles; Bruna is ook ruim een kilo afgevallen! De kleine bikkel!
Ja echt, dat moest. Meestal zien we het andersom als er hondjes uit Spanje komen, maar Bruuntje heeft het geluk gehad in een shelter van Galgos 112 te zitten waar voldoende voedsel was. Met van die lieve vrijwilligers: “Ach, heb jij nou nog geen eigen huisje? Hier kijk eens, nog een beetje extra eten voor jou”. En die verwennerij, samen met het gebrek aan echte beweging, was uitgelopen op een ietwat te mollig meisje haha.
Nu er wat van haar gewicht af is zie je een prachtig hondje tevoorschijn komen. Haar karakter was al helemaal top, maar nu merk je aan haar dat ook haar conditie in het algemeen beter is, zij zich beter voelt (hoe gek dit ook klinkt) en ze er heel goed uitziet.
Maar goed dat er al zo’n serieuze belangstellende voor haar is *zucht*, want dit is er weer zo eentje hoor, een dotje. Hoewel m’n omgeving opmerkt dat ik dat bij ieder opvangertje zeg … eerlijk?

Inge

Update Bruna 28 januari

Het gaat als een trein met Bruna! ‘Ons’ bikkeltje weegt iets onder de 12 kilo, ziet er geweldig uit en is aan geen enkele pil! “Wát?” zegt u. Ja, echt! Bruun slikt geen medicijnen meer. Niets!
En dat gaat al een ruime week helemaal goed. Natuurlijk heb ik daarop wel een mailtje gestuurd naar Viktor Szatmári, Bruna’s cardioloog, of er dan wel een operatie nodig is?
Wat we eigenlijk allemaal al wisten werd bevestigd helaas; een operatie is en blijft nodig. Mmmm, kon het toch voor de zekerheid best nog een keer vragen?

Ondertussen genieten we van dit kleine, pittige dametje. Want ze komt wel een beetje schuw over als u haar in het echt ontmoet, maar laat haar maar schuiven hoor. Tegen grote pleegbroer Wally wordt af en toe gekat. Moet eerlijk zeggen dat het ook wel een beetje zijn eigen schuld is. In al zijn goede bedoelingen blijft ie even lomp en onbenullig zijn liefde betuigen. Dat er dan eens een andere hond zijn poot ergens op krijgt, ach.
Bruun vindt dit storend en laat dat ook weten. Heel komisch, want ze past minstens drie keer in Wally, die kijkt haar dan even beteuterd aan, want hij had het echt niet zo bedoeld …

Kortom het loopt hier in huis allemaal lekker. Ze past tussen onze honden en in ons huishouden alsof ze er altijd was en in gedachten maak ik een notitie om voldoende Kleenex dozen in te slaan voor als ze straks geadopteerd is.
Zover is het nog niet. Dus geven we haar nog koosnaampjes, luistert ze naar Bruun, Bruuntje, Dik Bruna (vondst van onze dochter toen Bruun nog wat mollig was), Bruna Banani (naar het heerlijke geurtje Bruno Banani) en Prutsky. Hoe kom je erop? Geen idee? Hoe komt u op de koosnaampjes voor uw honden?

Inge

Update Bruna 5 februari 2012
Sneeuw! Da’s even wennen voor Bruna hoor. Okay je kan erin lopen, maar ook je behoeften doen in de sneeuw? No way!
En dus waren we eventjes weer aan het dweilen. Want nu op de derde dag met sneeuw heeft ze door dat je dus gewoon kan plassen en poepen ondanks dat witte spul. Ook weer opgelost.
Er is eigenlijk geen nieuws te melden, het gaat nog steeds prima met Bruna. Ze wordt steeds levendiger. Het telefoonhoesje van zoonlief lag op ‘bekkiebereik’ dus tja …
Zus kon het hoesje nog redden, maar Bruun heeft toch even lekker kunnen kluiven haha. Een teken dat Bruna steeds meer los komt, het naar haar zin heeft en gewend raakt.
Nog 11 dagen, dan is ze aan de beurt …

Update Bruna 16 februari
Wanneer u dit leest zitten we in de Uithof.
Bruna ligt, onder narcose. Ik zit, hang, brei, bijt op m’n nagels, voer een soort van gesprek (m’n hoofd is er niet bij) en drink koffie met Claire die gekomen is voor de broodnodige steun. Ook zij heeft een zwak voor Bruna. Ze heeft haar immers zelf naar Nederland gehaald.
Dus nee, geen vrolijke update. Er zit een knoop in m’n maag, ‘k wil ‘t liefst bij Bruun zijn en blijven en weet ook dat dit niet gaat.
Morgen hopelijk goed nieuws te melden. En voor nu … duimt u voor Bruna?

Inge

2e Update 16 februari 2012
Hoera we zijn weer thuis en alles is helemaal goed gegaan! Kon niet beter.
Een uitgebreid verslag komt er nog aan. Voor nu willen we alleen onze opluchting met u delen en iedereen die enorm heeft meegeleefd bedanken!!

Operatie Bruna
Donderdag 16 februari was de grote dag: Bruna werd geopereerd aan de open Ductus Arteriosus, die haar hart en gezondheid bedreigde.
Inge was op tijd met Bruna vertrokken, om 7 uur zat ze al in de entree van de nog gesloten dierenkliniek op de Uithof in Utrecht. Gelukkig kwamen de eerste medewerkers al snel en konden ze naar binnen. Na wat voorbereidende onderzoekjes - temperatuur en hartslag opnemen, röntgenfoto's maken - werd Bruna onder narcose gebracht. Het was inmiddels 9 uur. Niet veel later arriveerde ik ook en wachtten we samen. We kletsten, Inge breide en we deden net of we niet iedere seconde aan Bruna dachten. De tijd ging best snel en toch duurde het héél lang voor we een brancard door de hal van de Uithof zagen rijden met daarop een klein, bruin hondje met een rechtopstaand oor: Bruna! Ze was nog in diepe slaap, had een infuus in haar pootje en verdween snel weer door een schuifdeur. Maar het zag er goed uit, toch?
Na nog een spannend tijdje wachten kwam dr. den Toom, die met cardioloog dr. Szatmari de operatie had uitgevoerd, vertellen dat de operatie uitstekend was verlopen. We mochten mee en kregen een duidelijke uitleg over de operatie. Er was gedurende het hele proces een röntgenfilmpje gemaakt dat heel helder liet zien wat er met Bruna was gedaan.

Eerst was een "tube" met stipjes erop ingebracht in haar slokdarm. Vervolgens is er een katheter in de liesslagader tot in de aorta ingebracht. Daardoor werd contrastvloeistof ingespoten waardoor goed te zien was hoe het bloed bij iedere hartslag gedeeltelijk de verkeerde afslag nam. Aan de hand van de stipjes op de tube, die op een vaste afstand van elkaar zaten, konden de artsen zien hoe groot de ductus was in doorsnede en hoe groot het "parapluutje" (Amplatz canine duct occluder) moest zijn dat in de open ader ingebracht moest worden om hem af te sluiten. Uiteindelijk is het parapluutje door die katheter op z'n plaats gebracht en uitgeklapt. Met contrastvloeistof was weer heel goed te zien dat er geen druppel bloed meer de verkeerde kant op ging!

En toen mochten we naar Bruna, die op een warme vloer onder een dekentje bij lag te komen.

Ze was nog erg wazig, had moeite haar ogen te focussen en haar tongetje in haar haar bekje te houden, maar ze reageerde gelijk toen ze Inge zag en hoorde. Ze wilde wel mee naar huis, dat was duidelijk.

Dat duurde nog even, ze moest eerst nog wat opwarmen. Ze kreeg een soort luchtbedje over zich heen waarin warme lucht geblazen werd.

Om 13 uur mocht ze eindelijk weg. Blij en opgelucht liep ze mee naar buiten, waar ze op het eerste het beste grasplekje een grote plas deed om volgens helemaal op eigen kracht de auto in te springen.

Het is echt geweldig dat GreyhoundFriends dankzij de hulp en steun van zoveel lieve donateurs Bruna weer een normaal, gezond hondenleven heeft kunnen geven! Deze operatie plus het feit dat Bruna's vergrote hartje het bleek te trekken ook toen de medicatie in de afgelopen weken was afgebouwd, geven haar de levensverwachting van een normale gezonde hond.
Heel, heeeeeeel erg bedankt allemaal!

Claire

Update Bruna 22 februari 2012
Wat schrijf ik nu nog in een update over Bruna?
De maanden zijn omgevlogen. Voor haar zorgen was 1 groot feest.
Medicatie afbouwen, wat gewicht verliezen, haar liefhebben en zij 'liet' ons maar doen.
Ze wende, begon te spelen, liet merken dat ze ons ook wel mocht, strekte haar pootje "Aai mij". En dat deden we. Wat was het makkelijk om van haar te houden.
De operatie, we zagen er tegenop. Zij onderging alles. Maar neem me wel weer mee naar huis alsjeblieft. En dat deden we.
In de afgelopen maanden is ze overal mee naar toe geweest. De adoptie van Amy en op bezoek bij Holly en Storm, Roja verhuizen, wandeling in IJmuiden, vergadering, huisbezoek voor Finn, het winkelcentrum (voornamelijk de bloemenwinkel waar ze ook hondenkoekjes uitdelen), familiebezoek, de adoptie van Finn. En altijd lag ze aan mijn voeten, achter mijn stoel, voor me onder de tafel, naast me. Alsof we met een onzichtbaar draadje aan elkaar vast zaten.
En nu … afgelopen zondag … we hebben ons laatste huisbezoek samen gedaan. Want dit keer was het voor haar. Dit was háár huisbezoek. En ze wist het. Want tot mijn stomme verbazing heeft ze daar het huis verkend. Heeft in de keuken gestaan, rechtop tegen het aanrecht. Heeft ze zich in de armen geworpen van de man des huizes en iets lekkers aangenomen van de vrouw die vanaf het begin als een blok voor haar is gevallen.
En ik die misselijk was toen zij geopereerd moest worden. En wiens maag omdraaide bij de gedachte dat zij geadopteerd zou worden. Er is een rust over mij gekomen. Want zij gaat het redden. Zij heeft laten zien dat zij zich zal thuis voelen in haar nieuwe huis. Bij haar voor altijd familie. Zij verhuist vrijdag.
Als ze gaat neemt ze een stukje van mijn hart mee, maar het is goed zo. Ze kan dit. En als zij dit kan, kan ik het ook. Dag lieve Bruun, tot ziens …

Inge