Naam: Otje in Spanje Bandera
Ras: Galgo
Geboren: 2006
Geslacht: Teefje
GFNL adoptienummer

59

Ot, Ongewenst, Treurig hondje. Gedumpt in de perrera, niet meer van waarde….

Otje kwam naar Nederland gelukkig, als Otje (2), want er was nog een Otje in een ander opvanggezin. Otje(2)…..
Ze leek een stabiel, zelfverzekerd, onverstoorbaar meiske. Op zich was ze dat ook wel. Vriendelijk naar ons toe, maar ze ‘gaf’ zich nooit helemaal.
Hoe kun je ook, als je zo behandeld bent als zij…Littekens op haar koppie, haar staart te kort, kale plekken op haar ellebogen.
Enfin ze kwam, ze paste zich aan, we schreven update’s over haar, noemden haar Dotje en Lotje, als Lot uit de Loterij, tenslotte zat ze bij ons in de opvang en er zou zich toch zeker een leuke adoptiefamilie voor haar melden. Er waren ook mensen die belangstelling voor haar hadden, maar bij de een was er geen klik en de ander wilde zoveel van Ot, dat het ons onmogelijk leek haar daar te plaatsen. De tijd verstreek, Otje werd vrijer, makkelijker nog, paste naadloos in ons gezin en de twijfel sloeg toe. Moesten we haar nog weer laten gaan, net nu ze zo goed bezig was, net nu ze ons haar vertrouwen had gegeven? Nee dus!

Otje is van ongewenst treurig hondje veranderd in een onmisbaar huisgenootje, een therapiehond bijna. Zij kan overal mee naar toe. De Spinaker kinderen hebben over haar heen gehangen, op haar gelegen, haar geknuffeld en geaaid.
Onze dochter loopt stage bij oudere mensen met een psychiatrische achtergrond. “Mam, wil jij misschien even komen met Otje, mevrouw x heeft vroeger ook honden gehad en zou zo graag nog een keer…”.
Bezoek bij mijn ouders; tuurlijk vindt mijn vader het fijn als wij komen, kinderen en kleinkinderen, maar “Heb je Otje niet meegenomen?!”. En is ze mee, wat natuurlijk 9 van de 10 keer het geval is, dan heeft hij hele gesprekken met haar, niet met ons haha. Otje mag dan ook op de bank, geen van onze andere honden heeft dat ooit voor elkaar gekregen…..
16 mei 2011
Otje’s grootste fan is niet meer.
Mijn vader is overleden. Na een kortstondige ziekte is hij afgelopen zondagochtend heel rustig ingeslapen. We hebben Otje ’s middags meegenomen naar het huis van mijn ouders. Iedereen was er, we hebben echt een heel kleine, hechte familie.
Otje is ze allemaal eventjes langs geweest. Heeft even bij iedereen staan hangen en knuffelen en is vervolgens op zoek gegaan naar mijn vader. Ze heeft overal gezocht, alles besnuffeld en zachtjes gepiept.
Uiteindelijk is ze op de bank gesprongen, op de plek waar ze altijd lag, naast haar grootste fan…