23 februari 2009
Er is geweldig nieuws! De rechter heeft eindelijk uitspraak gedaan. Alle dieren die bij "het beest van El Cuervo" zitten moeten weg. Hij mag er niet 1 meer houden!
Het nieuws sloeg in als een bom. Ik kan niet vertellen hoe de hel van die man, mij 's nachts uit mijn slaap heeft gehouden.

Vorig weekend kwam er een transport van Scooby met Maria en Marie José als chaffeuzes.
Ze kwamen o.a. met 2 hondjes, Owen die in 2007 door Marie José is meegenomen toen de eerste 100 honden zijn weggehaald bij Antonio, en Celia.
Celia komt van een Galguero en zat al bij Scooby sinds 2006. Over haar en Owen meer in Even bijkletsen. Maar dit even terzijde. Maria is nu betrokken bij het weghalen van de honden.
De foto's, die daar terplekke genomen zijn, liegen er niet om. Maria vertelde dat Antonio, nu er een proces tegen hem loopt, de honden aan het verstoppen is, zodat ze niet zo van de weg af gezien kunnen worden.
Ze vertelde dat in een stenen schuur van ongeveer 2.50m bij 1.50m en 2.50 m hoog met een heel klein raampje boven in, zo'n 50 honden zaten. Om deze hoeveelheid te kunnen stouwen, had hij van pallets etages gemaakt.
De honden kwamen daar niet uit en zaten in hun eigen uitwerpselen en in die van degene die boven hen zaten. De stank was ondragelijk, de haren volledig van de huid geschroeid, aangetast door de amoniak van de urine waarin de stakkers lagen, en de schurft. 24 Uur spookte dit verhaal door mijn hoofd en zag 's nachts de beelden voor me in de omstandigheden, waarin deze dieren moeten leven. Wat een leed. Wat moet die kerel met al die hondjes?
Wat een kronkel moet je hiervoor in je hoofd hebben om deze dieren dit aan te doen. Misselijk wordt je ervan.

Maar nu eindelijk de uitspraak van de rechter, Top, geweldig. Ik kon wel janken van geluk voor deze stakkers. Eindelijk komt het eind in zicht. En Scooby.....
Fermin ik kan je wel zoenen! Toppertje! Hij haalt ze allemaal weg. ALLEMAAL! Zelfs het paard, wat Antonio daar houdt in slechte conditie. Ook hulde voor de Spaanse rechter, die tot deze uitspraak is gekomen.
En nu maar wachten tot Scooby de wagens heeft geregeld om alles in 1 keer weg te halen. En dan is het zaak voor alle organisaties, die betrokken zijn bij de hondjes van Scooby, om een gouden mandje voor hen te zoeken.

Juist deze lieve honden die nog nooit een aai over hun bol hebben gehad, maar slaag en ellende, juist zij verdienen eindelijk ook eens een beetje liefde en geluk.
Ik hou jullie op de hoogte.
Hellen

15 februari 2009
Dit weekend kwam er een transport vanuit scooby met 2 hondjes voor ons, Owen en Celia. Owen zit al vanaf 2007 te wachten op een eigen mandje. Een lieve, bescheiden jongen die gered is uit de hel van Antonio in El Cuervo.
Owen werd door de andere honden wat onder de voet gelopen en zat vaak stilletjes in een hoekje met zijn koppie naar beneden. Nu is eindelijk voor hem de tijd gekomen dat ook hij zijn eigen mandje heeft.
Zijn adoptie moeder komt hem woensdag halen en tot die tijd mag ik even van hem genieten. Het is zo geweldig om te zien hoe zo'n sneu haasje alles loopt te verkennen en overal zo intens van geniet.
Ondanks zijn angst en onzekerheid is hij toch al ondernemend aan het worden. De nieuwsgierigheid van waar hij nu terecht is gekomen, wint het. Hij is nog nooit in een huis geweest en dat geldt ook voor Celia, die nu Emma heet.

Uren liggen ze te slapen op de heerlijke zachte bank in mijn werkkamer. Beide genieten van hun bak met brokken met gekookte kalkoenhartjes.
En ik geniet van hen, zo'n mooie zwarte jongen met van die prachtige, gouden ogen en een heel lief hondenmeisje met van die grote zachte ogen.
Celia is zo'n 3 jaar geleden afgegeven door een galguero, die haar niet meer wilde. Celia is een angstig galgomeisje van 5 jaar, die de sporen van de mishandelingen letterlijk en figuurlijk bij zich draagt.
3 Jaar heeft ze moeten wachten bij Scooby op haar mandje en nu ligt ze hier heerlijk te slapen naast Owen op de bank achter mij. Emma blijft bij mij. Ze heeft jaren bij Scooby gezeten in het zelfde hok als Roderickje, de galgo die ik vorig jaar had geadopteerd.

Emma was de laatste van de angstige honden uit dat hok en dat vond ik zo vreselijk triest dat ik had besloten om haar dan toch ook maar over te laten komen.

Als ik naar ze kijk dan denk ik bij mezelf: "Wat ben ik een bevoorrecht mens dat ik dit mag en kan doen voor deze stakkers".
Deze 2 zijn weer gered en gaan een geweldige toekomst tegemoet.
Zij zullen leren dat mensenhanden ook fijn kunnen zijn met heel veel knuffeltjes.

En dan hoop ik dat er nog veel meer van dit soort hondjes mogen volgen.

Tot gauw.....
Hellen.