28 maart 2010
Zoals beloofd hier ook de aankomst van Blanc in beeld. Eenieder die Blanc vandaag heeft gezien zwijmelt gewoon. Om met de woorden van Mieke te spreken:
Hij is een geweldige kanjer

Het duurde erg lang voordat we eindelijk de langverwachte benches
door de klapdeurtjes zagen komen. En ja, onmiddellijk zagen we een
klein wit kopje! Goed kijken, helemaal rechts in het hoekje.

En dit is 'm ...... mister White ofwel ...... meneer de Wit! Kom
jochie, dan doe ik eerst je schoen aan.
Meneer de Wit was totaal niet onder de indruk.

Daarna snel even naar buiten voor de eerste sanitaire stop.
Meneer de Wit was nergens bang voor, schrok nergens voor terug
en wij wisten het meteen: meneer de Wit is een superkanjer!
Alles is interessant, mensen, winkels.........

Ooooo, wat ben jij 'n lieverd ... Hallo mevrouw, ga nog effe
door met knuffelen, toe dan, ik zit er klaar voor. Wat zegt u?
Dat ik 'n cadeautje ben? Nou, dat is geheel wederzijds!
En dan is daar eindelijk .... de auto die meneer de Wit met vriendin
Trijntje naar huis zal brengen.

'Welkom lieverd, we gaan zorgen dat jij de rest van je leven
gelukkig bent".


'Dat u me steeds lieverd noemt ... gossie mevrouw!
Zal ik eens wat zeggen? Ik vind u ook een lieverd, echt waar, een
heeeeele speciale lieverd!'

28 maart 2010
Gisteren mochten Ambar en Blanc eindelijk hun reis naar Nederland ondernemen. Blanc en Ambar kwamen met het vliegtuig. Ambar werd door Claire en Mieke opgehaald op Schiphol.
(Blanc door Tanja, maar daarover een aparte update).
Voor Claire en Mieke was het wachten heel spannend, maar eindelijk was ze daar: een klein verlegen wurm. Maar .. om op te vreten!
Hieronder een impressie van die reis door de ogen van Ambar.


Is dit het paradijs? Ben ik daar nu? Ik voel me zo vreemd, zoveel
herrie, zoveel mensen, eigenlijk vind ik het alleen maar eng.
Kom eens kijken wat ik speciaal voor jou heb meegebracht,
lekker worstje!

Speciaal voor mij meegebracht? Het ruikt erg lekker
maar ik durf toch nog niet te eten.
Laat me hier nog maar even veilig zitten.
Wil je dat doen? Me nog even met rust laten ...

Ik durf je nog niet aan te kijken. Misschien morgen wel,
als ik je beter ken. Ik vind het wel erg lief wat je allemaal
voor me doet. Maar ik kan de woorden nog niet vinden
om je dat te zeggen.
Hoe dat komt? Kijk eens goed in m'n ogen. Daarin kun je mijn
verhaal lezen. Wat zie je, wat lees je? Veel verdriet? Dat klop
t helemaal.

Denk je dat er ook iemand dikke vriendjes met mij
wil zijn? Zou er iemand zijn, die mij speciaal vindt
en het met me aandurft?
Maar vandaag begint mijn nieuwe leven. Dat klopt toch? Ik zal
heel erg mijn best gaan doen om je te vertrouwen. Ik zal ervoor
zorgen dat je trots op me kunt zijn. Ehhhh, ik wil, echt waar,
dikke vriendjes met je worden en voor altijd bij je blijven.

Meissie dat komt helemaal goed! Eerst gaan we naar huis...
Waar ben ik nu weer?

Mooie tuin, lekker weertje....


Het restaurant hier is in ieder geval goed en leuke vriendjes.

Ik heb een lekker schoot gevonden en een zacht vriendje en nu even lekker slapen....ik zie zzzz morgen wel weer verder zzzzzzzzzzzzzz 		 

27 maart 2010

In Memoriam Fransje van 't Hoft

Gisteren kregen we bericht dat Fransje op 23 maart geheel onverwacht is overleden. Het is een vreselijke schok voor haar familie en vrienden.

Ze was een geweldige vrouw met een groot hart voor dieren.
Haar grote huis en tuin stonden altijd open als er opeens op heel korte termijn een opvangplekje nodig was voor een hond.
Veel opvanghondjes van verschillende organisaties hebben kortere of langere tijd van haar goede zorgen mogen genieten.
Ook verzamelde zij grote hoeveelheden voer en goederen voor noodlijdende asielen in Zuid en Oost Europa.
Haar dood is een vreselijk verlies voor alle mensen die van haar hielden en voor al haar dieren: honden, katten, kippen, paard, ezel, varken, gans.

Fransje, we vergeten je nooit en danken je voor alles wat je hebt betekend voor de dieren die het zo hard nodig hadden.
Ook willen we de mensen bedanken die alles in het werk stellen om alle dieren van Fransje een goed thuis te geven.

Alle vrijwilligers van Greyhound Friends
21 maart 2010
Bange hondjes, we zien ze zo vaak helaas en momenteel hebben we er ook 3 bij opvanggezinnen. Niet altijd is een agressief hondje werkelijk agressief, maar alleen maar heel erg bang.
Onderstaand filmpje geeft aan hoe een hond kan veranderen als je daar doorheen prikt.
In het begin gaat de angst van dit hondje je door merg en been, maar blijf kijken, dit filmpje heeft een mooi en emotioneel happy end.
Het toont hoe dankbaar het adopteren van een bange hond is. http://www.whazuup.eu/content/bange-hond-heeft-een-knuffel-nodig

18 maart 2010
Nog voordat we leuke nieuwtjes kunnen melden, moeten we u helaas weer slecht nieuws melden. Met de moed in mijn schoenen mag ik een laatste update schrijven over onze lieve Panko.
Hij is vanmiddag ingeslapen, nadat 2 geconsulteerde artsen niets meer voor hem konden doen.

Panko leed aan slokdarmverlamming. In eerste instantie werd hem antibiotica voorgeschreven voor de longenontsteking, die hij had.
Nadat dit geen verbetering gaf, is verder onderzoek gedaan en bleek hij deze fatale aandoening te hebben. Er was niets meer aan te doen.
Zijn lijden zou alleen maar erger worden en dus bleef ons geen andere keuze dan hem verder lijden te besparen.

Panko was een lot uit de loterij. Zijn hart was zo groot dat de hele wereld erin paste. Ieder kind, ieder mens, iedere hond of dier werd in zijn hart opgenomen.
Hij hield van alles en iedereen.
Na 4 lange jaren met zijn broer in een asiel gezeten te hebben, mocht hij eindelijk van het leven gaan genieten en alle liefde die hij had, gul geven aan iedereen.
Hij heeft 3 weken mogen genieten en het opvanggezin van hem. Ze hadden Panko al in hun hart gesloten, wij allen eigenlijk.
Je kon niet anders dan als een blok vallen voor deze hond uit duizenden. Wie in zijn mooie, lieve, zachte ogen keek was verkocht.

André en Jeanet, we danken jullie voor hetgeen jullie voor Panko hebben betekend.
De liefde, die hij eindelijk mocht ervaren, heeft hij in zijn hart meegenomen.

Panko, je hebt bij menigeen een plekje in hun hart veroverd en daar zul je altijd blijven.
Rust zacht, lief manneke.

14 maart 2010
Soms mag het allemaal, ondanks alle liefde en inzet, niet zo zijn. Dit lot trof ons Otje. We hebben haar gisteren moeten laten gaan :-(
Voor wie Otje niet kende, ze was ons zorgenkindje. We hebben haar overgenomen van een asiel. Ze had waarschijnlijk hondenziekte gehad, gezien haar schokkende loopje en had epilepsie.
In die week werd duidelijk dat ze aan een zeer ernstige vorm van epilepsie leed, want ze kreeg clusteraanvallen, wat inhoudt dat ze er meerdere achter elkaar krijgt.
Na een gesprek met de dierenarts bleek dat men dit vaak wel in de hand kon krijgen middels medicijnen. We moesten het wel zeker weten, want clusteraanvallen zijn vreselijk voor een hond.
We wilden haar absoluut niet laten lijden, maar we wilden haar ook een eerlijke kans geven.
Otje werd op de medicatie gezet en in nauw contact met de dierenarts steeds weer bijgesteld middels bloedproeven, totdat ze stabiel zou zijn.

Groot was onze vreugde toen bekend werd dat Otje stabiel was. We konden haar zelfs weer op de adoptiesite zetten. Een lieve adoptant sponsorde zelfs haar medicatie.

Een paar weekjes had Otje de tijd van haar leven. Ze was vrolijk, speels en trouw, vooral trouw. Haar opvanggezin was zo blij dathet arme wurm eindelijk mocht genieten van haar leven.

Helaas, het mocht niet zo zijn. Otje kreeg zaterdag opnieuw zeer heftige clusteraanvallen en ook de extra toegediende medicatie, die in nood meteen verlichting moeten geven, gaven geen verbetering.
Haar opvangmoeder is snel naar de dierenarts getogen en nog steeds hielden de aanvallen aan.
Ook hij heeft nog alles geprobeerd, maar niets zorde voor verlichting, in tegendeel, de aanvallen volgden elkaar nog sneller en heftiger op.
In goed overleg met de dierenarts hebben we Otje moeten laten gaan. Eenieder was in downstemming.....het ging zo goed......waarom?
Daar krijgen we helaas geen antwoord op. Het opvanggezin is ontroostbaar.

We danken vooral dit opvanggezin voor alle goede zorgen en liefde, die Otje van hun ontvangen mocht.
Jullie hebben ervoor gezorgd dat ze nog even onbezorgd mocht genieten.
Dag lieve Otje. We zullen je lieve snoetje nooit vergeten.....

8 maart 2010
Vorige week zijn Jeannet en haar man André wederom naar Spanje vertrokken om voor ons hondjes op te halen.
Deze keer van Galgos112. Jeannet en André zouden Jeannet en Andre niet zijn, als ze weer niet een hele auto vol met spullen hadden meegenomen voor de noodlijdende asielen.
Deze keer zaten er ook bewegingsmelders en bewakingscamera’s bij, omdat regelmatig in die asielen wordt ingebroken en galgo’s meegenomen.
De inbrekers zijn dus gewaarschuwd.

Op de terugweg zijn er 4 hondjes meegekomen: Colibrie en Marleentje, die inmiddels al geadopteerd zijn en dan Panko, een hele bijzondere jongen,
waar de opvangmoeder alleen maar lovende berichten over heeft. En last but not least Galo een pracht van een zwarte reu, ontzettend lief en een grote kindervriend.

Jeannet en Andre jullie zijn weer ontzettend bedankt dat jullie gelijk weer hebben klaar gestaan voor ons en de hondjes.
De spullen die jullie hebben gedoneerd en vooral dat jullie en“De groep van vijf” ook het grootste gedeelte van de reis hebben gedoneerd.

Top, weer 4 hondjes op weg naar een gouden mandje!

Hellen Pels