Door de enthousiaste mailwisseling met Betty Heideman van stichting Djimba was bij mij de knoop snel doorgehakt. Ik heb geloof ik elk adoptieverhaal dat ik kon vinden over Greyhounds en Galgo Espanols gelezen en elke keer weer dacht ik: hoe kan het, dat iedereen zijn of haar Galgo ervaart als een winnend lot uit de loterij!

Nadat ik telefonisch en persoonlijk contact had gehad met Greyhoundfriends en had uitgelegd wie ik was, wat ik doe en hoe mijn leven er uit ziet, heb ik aan hen gevraagd om de “perfecte hond” te zoeken. Niet omdat ik het zelf niet zou kunnen ... Ha eigenlijk is dat wel waar! Ik zou bij het eerste lieve koppie of verdrietige verhaal al omver zijn geblazen ...
Maar na een paar weken kwam de verlossende email: “wij hebben de perfecte hond voor je gevonden” of eigenlijk twee honden. Maar omdat ik in een appartement woon en één van de Galgo’s behoorlijk groot was viel de keus op de 10 jarige Enya (Gala). En geloof me het was liefde op het eerste gezicht. De foto’s werden gedownload en aan iedereen getoond. Op 10 augustus dit jaar, mochten we haar eindelijk van Schiphol halen. Ach wat een timide hond, maar wat een zachte blik had ze in haar prachtige herten ogen. Ze was werkelijk geweldig!

Vanaf dag één is ze zindelijk en loopt ze rustig en elegant mee aan de riem. Stoer lijkt ze soms, als ze andere hondjes uitdaagt om met haar te gaan spelen. Maar als ze willen spelen dan is mijn dametje niet thuis, dat is te overweldigend. En haar angst voor mannen en kinderen … die is er nog steeds.

Toch zien wij steeds vaker een Enya die helaas niet veel mensen zullen zien. Thuis is Enya namelijk een HAPPY DOG!! Ze is ondeugend en speels en een klein vrijkousje geworden. Een snoepertje en een bedelares wat betreft lekkere hapjes. Ze windt ons helemaal om haar elegante poten en je gelooft het of niet … ze heeft een heerlijk guitig lachje. Uit haar mand komt soms een zacht gesnurk en heerlijke kreuntjes en diepe zuchtjes van welbehagen. En als we thuiskomen ... dan springt ze uitgelaten door de gang en weet ze van gekkigheid even niet wat ze met haar lange poten aan moet ...

We kunnen nu lekker onder haar buikje kriebelen. Wat een overwinning was dat. Want Enya heeft namelijk brandwondjes van sigaretten peuken op haar buik. En om dan haar vertrouwen te krijgen was werkelijk één van de mooiste momenten die we met haar tot nu toe hebben gehad. En nu … als Enya als een prachtige Sphinx op de grond zit, is een klein duwtje genoeg om haar op haar zij te laten rollen om haar lekker te masseren en te kriebelen over haar buikje en haar borst. En als we proberen te stoppen ... Dan gaat haar poot over haar oren en neus en kijkt ze je aan met een schalkse en lieve blik en dan … is daar dat lachje ... Oh, wat heb ik al vaak geprobeerd om dat lachje te fotograferen ... Maar helaas.

Lieve, lieve Enya ... Wat een geschenk ben je voor mij: om misschien één jaar, misschien vijf . ..of misschien zelfs maar een paar maanden voor jou te mogen zorgen. Maar wat ben je een aanvulling voor mij in mijn leven. Ik heb misschien jouw leven veranderd maar oh wat heb jij mijn leven veranderd!!!

Jacqueline

Angus kwam een jaar geleden bij ons, een opvanghondje, al 10 jaar oud. Ik weet nog precies het moment dat hij kwam binnenwandelen: groot, (toen nog) breed, een beetje stijf in zijn ledematen, maar dat weerhield hem niet om ontzettend nieuwsgierig en alles behalve angstig uit zijn mooie ogen te kijken. Hij stapte de woonkamer binnen en behalve dat ik dacht "Oh, nee, ze hebben mij een pony gebracht!" was daar ook meteen een zekere klik met deze grote, erg zelfverzekerde hond. Hij had zo'n air over zich van "10 jaar oud? Dat mag dan wel zijn, maar daar weet IK niets van, hoor!"

Had iemand mij toen verteld dat ik een jaar later zo ontzettend blij zou zijn met een ‘oude’ hond, ik had het niet geloofd. Angus is dan wel niet zo snel meer als in zijn jeugd en als hij met de jeugd flink mee rent, dan moet hij het de volgende dag wel met pijnlijke spieren en een stijf loopje bekopen, maar oh, wat een plezier beleeft hij nog elke dag! Hij huppelt van blijdschap als wij gaan wandelen, hij zingt van geluk als ik van het winkelen naar huis kom en geniet van elke wandeling! Hij is zo nieuwsgierig als een jonkie, overal snuffelend met zijn grote kop en als het moet maakt hij ook nog indruk op de jonge reuen... Alles aan Angus is overweldigend (vinden wij), Angus ‘houdt niet alleen van’, maar Angus ‘aanbidt’.Hij is gul met zijn liefde voor ons, hij houdt zich niet in. Hij wijkt tijdens een wandeling niet van onze zijde, behalve als er iets te verkennen valt, maar dan komt hij meteen weer aangestormd en het geluk straalt van hem af dat hij ons weer terug gevonden heeft.

Angus heeft mij een lesje geleerd en met het schaamrood op mijn kaken denk ik terug aan vroeger, waar het niet in mij opkwam een oudere hond te adopteren omdat ik vooroordelen had. Nu bewaak ik hem angstvallig, bang dat hem op zijn leeftijd ‘iets’ overkomt en het enige waar ik spijt van heb is het feit dat ik Angus niet eerder heb leren kennen, want één ding is duidelijk: hij is de liefde van mijn leven!

Gabi

Dit was onze Jojo, volgens de dierenarts was ze ruim 12 toen we haar
hebben laten inslapen. Jojo was een Ierse en ook op de renbaan misbruikt. Daarna is ze in Barcelona terecht gekomen waar ze is gered door Scooby.
Via stichting Galgorehoming is ze in Zeeland aangekomen, hier heeft ze
nog een half jaar gewoond voordat ze bij ons gekomen is.
Jojo is altijd bang voor mannen gebleven, zelfs voor mijn eigen man,
dat heeft echt heel lang geduurd voordat ze begreep dat hij haar niets
aandeed. Samen met Axel (onze Scooby galgo) heeft ze toch nog vier
fijne jaren bij ons gehad. Op een mooie, zonnige maandag eind juni heeft
ze een hartaanval gekregen en we zagen haar heel snel wegzakken, we
hebben er voor gekozen om haar in te laten slapen, omdat ze
waarschijnlijk de volgende morgen niet zou halen.
Ze had bijna geen bloeddruk meer. We hebben heel veel van dit voor
ons bijzondere hondje gehouden en ze was voor Axel zijn allesie.

Dit is Leela, ze is ongeveer 10 jaar oud.
Ze woont sinds juli 2010 bij ons.
Ze is een geweldig lieve, gemakkelijke,
vrolijke dame. Ze is een echte Golden Girl.

Met haar 12 jaartjes geniet Aura nog steeds van een boswandelingetje.
Ze last iets vaker een rustpauze in, en ligt dan lekker in het zand te genieten
van het najaarszonnetje.

Dit is mijn Sunneke, bijna de respectabele leeftijd van 15 jaar bereikt. Ik heb haar nu een half jaar en ik kan u vertellen dat het een genot is om een ouder hondje te adopteren. Ze is zo aandoenlijk, slaapt veel, heeft af en toe een gekke bui, als ze een sprintje wil trekken. Dan vliegen haar pootjes alle kanten uit. Op de foto is ze haar bedje aan het opmaken. Kortom denk eens na om een ouder hondje te adopteren, je krijgt er zoveel voor terug.

Luna en Fleur, 2 dames op leeftijd, die soms nog denken dat ze 6 jaar zijn.
Maar nu even niet.....

In 2007 adopteerde ik Oli, een greyhound die 4 jaar op de renbaan in
Ierland heeft gelopen, vervolgens naar Spanje werd verkocht, daar ook
nog 2 jaar op de renbaan heeft moeten lopen en dan meer dan 4 jaar in
een Spaans asiel heeft moeten vertoeven. Oli was bijna 11 jaar toen ik
haar adopteerde, ik heb haar maar 10 maanden thuis gehad, toen is ze
gestorven als gevolg van haar nieren, door jarenlang gedrogeerd te zijn,
om te presteren op de renbaan. Door jarenlang slecht voedsel te hebben moeten eten, hadden haar nieren het begeven. Slechts 10 maanden was
ze bij mij maar wat heb ik daar nog steeds genoegdoening van, dat ik
die hond 10 mooie maanden heb kunnen geven.

Vorig jaar heb ik een hond gehaald in Scooby, Isabelleke. Ze was ongeveer 7 jaar. Ze kwam van de hondenverzamelaar van Sevilla. Ze was enorm getraumatiseerd. Ze is nu 1 jaar bij ons en is helemaal opgebloeid. Ze is nog steeds zeer angstig, maar we weten wat ze durft en we houden
rekening met haar verleden. Ze geniet enorm van haar leventje hier.

Dit is Bonita. Op de foto is ze 12 jaar. Toen ik haar opnam, wilde ik de
oudste Greyhound die er op dat moment was, dat was Bonita, toen 5 jaar.
Panisch voor water toen ze bij me kwam, en zie haar nu genieten. Ondanks
haar artrose en spondylose gaat ze helemaal uit haar dak als ze in het water is.

Podenco Dunya is nog “maar” 11 jaar, voor een Podenco dus eigenlijk nog geen oldie. Zij kan nog uren lopen, mankeert helemaal niets en geniet 100 % van het leven.

Dit is Rosa, oftewel "Roosje". Zij kon al lang niet meer hard rennen, maar in
haar koetsje kon ze toch mee als ik mijn andere honden aan de fiets uit liet.
Ze genoot ervan. Ze lag als een koningin te kijken naar haar 'onderdanen'.
Vorige maand is ze overleden. Ze wordt enorm gemist door haar baasje.

Luna is bijna 13 jaar. Ze geniet nog heerlijk van het leven en is zelfs nog
speels en het verdiende rustuurtje daarna is nog fijner.

De middelste is Humpie. Ze is inmiddels 13 jaar en speelt nog naar hartelust
met Spokie, een opvanger-pup.

Queenie (rechts) is al 12 jaar en ze is nog steeds te porren voor een spelletje. Ze deinst ook niet terug voor een trekspelletje met haar jonge en sterke vriendinnetje
Maripi (links).

Oma Mijntje kwam van Scooby toen ze 11 jaar was. Een arme, oude
dame die eenmaal hier helemaal opfleurde en inmiddels een verjongingskuur heeft ondergaan. Op een paar maandjes na, is ze 14 jaar en is nog
prima van lijf en leden.
Die kan nog wel een paar jaartjes mee.

Shínga is met zijn 11 jaar nog steeds een imponerende verschijning en hij heeft nog heel wat jaren te gaan.

Hoe oud Ambar is, is gokken. De dierenarts schatte haar op 12 jaar. Hoe
dan ook, als ze sneeuw ziet, gaat ze helemaal uit haar dak. Ze vliegt dan
als een jong veulen door de tuin.

Jola is 12 jaar. Haar grootste goed is lekker eten, maar ook heerlijk buiten
liggen en zonnen. Soms kan ze in een gekke bui nog een sprintje trekken.