De eerste diagnose betreffende Max’ poot was dat er huid en weefsel miste, zodat de beenderen en pezen aan de open lucht waren blootgesteld, maar er was geen breuk.
Waarschijnlijk zou hij een weefsel transplantatie nodig hebben.
Met de nodige verzorging verbeterde zijn wond al snel, maar Max was niet in staat zijn poot omhoog te houden.

Na een aantal dagen behandeling en goed in de gaten houden, bleek dat Max’ spiermassa in zijn schouder afnam. Hij was niet meer in staat om zijn pols op te tillen. We besloten Max naar een goed bekend staande dierenkliniek te brengen, met gespecialiseerde afdelingen in traumatologie en neurologie.

Op 9 februari ging Max naar een prestigieuze dierenkliniek in Alicante, waar de traumatoloog een verpletterende diagnose vaststelde: Plexus Brachialis Parese *.
Max’ poot, vanaf de schouder, zou moeten worden geamputeerd. De gevolgen van deze diagnose, wat het zou betekenen voor Max om zijn poot te verliezen... We besloten daarom een second opinion aan te vragen. Op 10 februari gingen we met Max naar Centro Veterinario JG in Mutxamel (Alicante).

Bij de eerste check zagen de dierenartsen al dat Max geen gevoel in zijn poot had van de schouder tot de teentjes. Met de laatste hoop om toch de poot te kunnen redden deed men op 13 februari nog een MRI om te kijken of er enige kans was dat de zenuwketen in zijn poot zich nog zou opbouwen. Het resultaat was negatief.

En daarom, op 21 februari, onderging Max een meer dan drie uur durende operatie om zijn pootje te amputeren. De operatie was een succes en Max bleef in de kliniek voor een aantal dagen voor de verzorging en hem goed in de gaten te houden. De dag na de operatie stond Max zelf op en begon weer te eten.

Op 24 februari ging Max terug naar zijn opvangfamilie. En nu zien we de blije, dol-op-de-bank hond die hij is.

Max heeft moeten leren hoe hij zijn lichaam in balans kon houden zonder het ‘dode’ gewicht van zijn poot. Maar, zoals een goede Galgo betaamt, heeft ook hij die spirit, geweldig!
En aan de andere kant is Max gewoon een pup, een gezonde en vriendelijke pup.

Núria Murlà i Ribot

*Wat is plexus brachialis?
De plexus brachialis is een zenuwnetwerk in de hals. De plexus is de verbinding tussen de hersenen en de spieren en huid van de voorpoot. Elke beweging die een dier (of mens) wil maken en elk gevoel dat het dier (of mens) waarneemt, loopt via de plexus van en naar de hersenen. Vanuit de hersenen wordt een opdracht voor een beweging gegeven, of komt een gevoelswaarneming terug.

Het was lang wachten op Schiphol.
Gelukkig was mijn buurmeisje Isabel bij me voor de gezelligheid en om met haar telefoon foto's te maken, want het overkomt me bijna nooit maar ik was mijn fototoestel vergeten.
Het vliegtuig was op tijd geland, maar het duurde meer dan 1,5 uur voor de bagage op de band stond en toen was Amadeus nog lang niet in zicht. Eindelijk na 13.30 uur kwam Frank, de vluchtbegeleider met een grote reiskennel door de schuifdeuren.
Achterin lag Amadeus, hij keek wel, maar maakte geen aanstalten om op te staan.
Ik had Lina meegenomen om hem op zijn gemak te stellen, want ik had al gehoord dat hij het allemaal maar eng vond. En inderdaad reageerde hij goed op Lina, Hij keek naar haar en snoof haar geur op. Alleen had ik niets bij me om de tie rips door de knippen waarmee het deurtje dicht zat. Met hulp van verschillende mensen lukte het me toch.
Toen Amadeus uit de reiskennel wilde komen wiebelde die op het bagagekarretje en durfde hij niet meer.

We reden met Amadeus in de kennel naar de parkeergarage, zetten hem bij de groenstrook op de grond en toen kwam hij eruit, keek wat rond, snuffelde wat en deed een grote plas. Hij liep heel lief en voorzichtig mee.

Bij een onverwachte beweging dook hij in elkaar en liep dan toch weer verder, braaf mee naar de auto. Lina sprong er als eerste in en toen volgde Amadeus ook.
De hele weg naar Eindhoven Airport, waar we met de adoptiefamilie uit België hadden afgesproken lag hij rustig tegen Lina aan te slapen.

De reis verliep vlot en in EIndhoven ontmoetten we moeder en dochter van het adoptiegezin. Ook hier reageerde Amadeus wat schichtig op alle vreemde bewegingen en herrie om hem heen.

Hij moest eerst even kijken waar hij nu weer was aangeland voor hij de auto uitkwam, maar hij liep wel mee en sprong uit zichzelf de auto van zijn nieuwe familie in.

Daar maakte hij het zich gelijk gemakkelijk op de achterbank.
We zullen wel snel bericht krijgen hoe het met hem gaat in zijn nieuwe thuis. Hij is een superlieve, zachtaardige, prachtige kanjer, die een veilig, liefdevol en zorgzaam plekje verdient!

Claire

Om 12 uur kwam het Scooby-transport aan bij Anneke.

Eerst kwam Marilyn uit de bus. De chauffeurs zeiden dat ze een timide meisje was en dat was ze ook wel. Betty en Regina vielen daarentegen gelukkig mee. Ze liepen wat onder de indruk, maar wel braaf mee aan de lijn, deden een plas en gingen mee naar binnen kennis maken met de andere aanwezige honden.
Dat verliep prima.
Helaas ziet Marilyns huid er helemaal niet goed uit. Vooral haar oren, haar koppie en haar staart hebben veel kale plekken en korsten. Wat precies het probleem is is niet duidelijk, maar we zullen het zo snel mogelijk laten onderzoeken. Het zou een allergie kunnen zijn.

Bij Marilyn en Regina was het uiteinde van de staart kapot en bloedde het. Betty heeft prachtige, heel verbaasde ogen.

Marilyn vond het veilig om tegen een muur te staan en Regina keek bij tijd en wijle wat argwanend om zich heen. Maar toen er lekkertjes werden uitgedeeld waren ze er alle drie bij en peuzelden ze het snel op.
Het zijn alle drie lieverds die even tijd nodig hebben om te wennen aan alle onbekende, spannende dingen in hun nieuwe vaderland.

Toen moesten Betty en Marilyn met Claire de auto in, mee naar de volgende tussenstop. Het eerste stuk, op binnenwegen stonden ze nog een beetje onwennig naar buiten te kijken en te schommelen bij iedere bocht, maar eenmaal op de snelweg gingen ze heerlijk liggen slapen.

Bij Inge hebben we een stukje gelopen, maar er kwam geen plas meer. Staartjes kwamen wel wat meer los. Binnen ging de kennismaking met de honden ook weer prima. In het begin onderzochten Betty en Marilyn wat onrustig de hele kamer, maar al snel maakte Marilyn het zich gemakkelijk op de bank!

Na nog een stukje wandelen en nog steeds geen plas gingen de honden in de auto van Inge, die ze naar hun opvangadressen zou brengen.

Omdat Betty als eerste naar haar opvangadres werd gebracht ging Otje mee om Marilyn gezelschap te houden op de rest van de reis.
Onderweg lagen alle drie de honden rustig achterin. Marilyn en Betty hebben geen problemen met autorijden, heerlijk.

In Leeuwarden aangekomen werd Betty met open armen ontvangen door Wilma. En dat Betty zich al snel thuis voelde is op onderstaande foto wel te zien.

Marilyn sprong samen met Ot meteen de auto weer in. Toen we uit Apeldoorn weg reden deed ze dit nog niet zelf en moest getild worden. Maar goed voorbeeld doet goed volgen bleek maar weer.

Bij Mireille aangekomen vond Marilyn de harde geluiden van de klompen die Mireille even had aangeschoten niet prettig. Maar voor het overige wint haar nieuwsgierigheid het van de angst. Want het valt reuze mee met de angsten van Marilyn. Je kan merken dat ze niets gewend is. Van pup af aan haar leven in de shelter doorgebracht. Maar ze wandelt met een andere (stabiele) hond rustig mee. Haar staart zit absoluut niet tegen haar buik geplakt.
In huis ging ze al vlot in een mand liggen waar ze ook nog een kluif vond!

Wanneer Marilyn wat gewend is wordt haar huidprobleem onderzocht, hoewel ze geen jeuk lijkt te hebben. Hopelijk kan er toch een oorzaak ontdekt worden zodat ze wat comfortabeler door het leven kan huppelen straks. Want een vrolijke meid is het wel hoor, haar humeur lijdt zeker niet onder haar onrustige huid.

We houden u van alle drie de dames op de hoogte. U kunt ze vinden onder de Honden reeds in Nederland: Marilyn, Regina en Betty. De Drie Dotjes.

Claire en Inge

Lieve Ayo,
We hebben je afgelopen september gered, je conditie was heel slecht. Jij, met je oude lijfje, in pijn, ging naar mensen die ons vroegen een thuis voor jou te vinden.
Vanaf het eerste moment gaven Montse, Alex en Nico jou een familie, duizenden liefkozingen, een thuis … Je had wat pleegbroers en -zussen die adoptiefamilies vonden, maar jij bleef.
We zijn er zeker van dat je de alfa reu van een grote roedel bent geweest. Jouw temperament liet ons zien dat je wist hoe een roedel te leiden, maar eenmaal gered was je lijf niet meer in staat om een heel leven van slechte behandeling te boven te komen.
Je onderging testen en nog meer testen, medicatie, analyses, kreeg knuffels, maar we konden je niet redden van een zekere dood. Je lichaam had geen kracht over om nog meer tegenspoed te verwerken.
Vandaag ben je ingeslapen en nu voelen we ons vreemd. We waren bij je in je laatste maanden, maar we hadden je zoveel meer willen geven. We hebben het gevoel dat we te laat kwamen. Te laat voor een hond die een te hard leven heeft gehad. Je was groot en sterk, maar we weten dat je geslagen bent, vele malen, veel races hebt gelopen en heel slecht te eten hebt gehad, kou, regen, niet geheelde wonden. Jouw lijf vertelde ons dat jouw leven totaal niet makkelijk is geweest.
We weten dat we niets anders voor je hadden kunnen doen, maar het maakt ons kwaad. We weten dat we voorkomen hebben dat je helemaal alleen stierf, maar het maakt ons kwaad te weten dat vele anderen zullen sterven zonder een vriendelijke aanraking. Vele anderen leiden, ook op dit moment, het harde leven dat jij leidde.
En het deugt van geen kant dat sommige mensen de macht hebben een hond zijn leven te misbruiken zonder dat de samenleving iets doet. Het deugt van geen kant dat we het gevoel hebben dat we niets kunnen doen voor vele mishandelde Galgos die te jong sterven.
Jij hebt ongeveer negen jaren geleefd, maar in slechte conditie. Je had bijna geen tanden meer, je lever werkte niet goed, CT liet ons zien dat je wervelkolom vol zat met hernia's.
We konden alleen je laatste maanden makkelijker voor je maken dan je leven was. Maar het is niet genoeg, niet genoeg.
En het maakt ons verdrietig en maakt ons kwaad.
Vaarwel, Ayo.

Dit weekend zijn Gijs en ik naar Midden Frankrijk afgereisd om Lina en Bruna op te halen.
We kwamen vrijdagavond aan in een supergastvrije Bed&Breakfast in Orcevaux, een voormalige watermolen ergens op het platteland. Helaas regende het en dat bleef het de rest van het weekend ook doen, maar dat maakte ons niets uit. Het ging erom de honden veilig naar Nederland te brengen.
Zaterdag aan het eind van de middag kwamen Nuria van Galgos112 en haar vader Josep uit Spanje aan met Bruna en Lina. Kleine Bruna kromp in elkaar toen ze de auto uit moest, maar na een paar rondjes lopen over het grasveld/weiland - samen met Lina - liep ze aardig mee en kwam haar staartje al een beetje los. Binnen voelde ze zich al snel thuis genoeg om lekker op bed bij ons te gaan liggen.

Lina was vrolijk en opgewonden van alle nieuwigheid. Op het grasveld deed ze al snel een plas en na een paar rondjes om me heen rennen ook de rest. Binnen sprong ze tegen ons op om ons een paar lekkere natte zoenen te geven, sprong op bed en ging ook gezellig bij ons liggen.
Het avondeten was gepland in de eetkamer van het woonhuis. Ik wist niet of de honden daar ook welkom waren, maar we hebben ze gewoon meegenomen en het was geen enkel probleem. Bruna bleef bij de eettafel in de buurt, keek alleen af en toe om het hoekje van de keukendeur waar al die lekkere gerechten vandaan kwamen. Lina lieten we aan de lijn, want ik had het vermoeden dat ze wat ondernemender zou zijn en de keuken in zou struinen om al die lekkere gerechten alvast voor te proeven. De meisjes gedroegen zich voorbeeldig. De gastheer van de B&B kreeg hetzelfde warme welkom als wij gehad hadden en was dan ook op slag helemaal verliefd op Lina.

Na een rustige nacht (maar 1 keer even met beide hondjes naar buiten voor een plasje) en een heerlijk ontbijt gingen Nuria en haar vader verder om nog wat leuke dingen te doen in Frankrijk en wij met de hondjes naar Nederland. Ook in de auto gedroegen ze zich voorbeeldig! Ze waren zo rustig dat we het zelfs aandurfden om ze onderweg even uit te laten op een afgezet speelveld achter een wegrestaurant, ver van het snelverkeer.
In Nederland hebben we onze drie eigen honden opgehaald, even kennis laten maken met Bruna en Lina en vervolgens alle vijf in de auto naar huis. Bruna kroop lekker voorin bij mij op schoot en Lina zat met onze honden achterin. Ook dat ging helemaal prima. Het zijn gewoon twee vreselijk lieve, sociale schatten. Bruna is een beetje timide en onderdanig, Lina is een vrolijke flierefluiter, zoals een hond van 11 maanden hoort te zijn. Allebei gaan ze heel goed met de katten om. Zelfs ons bangste katje, dat altijd een veilig heenkomen zoekt in de kattenbak als er vreemde honden in huis zijn, stond na een dag al neus aan neus met spring-in-'t-veld Lina.

Afgelopen maandag ben ik met beide meisjes naar de dierenarts geweest. Allebei begroetten ze Frits heel vrolijk en vriendelijk en zo hadden ze hem snel op z'n knieën.

Bruna werd onderzocht omdat zij hartklachten heeft, Lina ging alleen mee om gewogen te worden, zij is nogal een sprietje. Bruna heeft een flinke hartruis, maar haar hartje klopt regelmatig en krachtig. Ook haar longen klonken helemaal zoals ze behoren te klinken.

Gisteren heeft Bruna de echo van haar hartje heel geduldig doorstaan. De uitslag was dat zij aan de linkerkant een vergroot hart heeft, een lekkende klep tussen kamer en boezem en lekkende klep tussen hart en aorta. Deze lekkages zijn niet heel erg. Maar het ziet ernaar uit dat het veroorzaakt wordt doordat een verbinding tussen longslagader en aorta, die in het embryonale stadium aanwezig is, na haar geboorte is blijven bestaan, terwijl deze dan normaal gesproken verdwijnt. Haar hartafwijking is dus hoogst waarschijnlijk aangeboren. Gewoonlijk wordt die al voordat de hond 6 maanden is vastgesteld, maar daar is in Spanje bij haar vorige eigenaar vast geen aandacht aan besteed. Ze is niet voor niets zwervend aangetroffen in een veld.
Om het helemaal zeker te weten zou Bruna meer uitgebreid moeten worden onderzocht door een veterinair cardioloog. Ze zou dan geopereerd kunnen worden. Aan een operatie zijn hoge kosten verbonden, maar het is de vraag of de afwijkingen aan haar hart daarmee verdwijnen, aangezien ze al zoveel jaar zijn 'opgebouwd'.
Verder moet ik het advies van mijn eigen dierenarts afwachten.
Bruna heeft alleen maar een poosje op de behandeltafel hoeven staan, terwijl de dierenarts bezig was met de echo, maar het was blijkbaar wel vermoeiend voor haar, want toen ik naderhand stond af te rekenen lag ze aan mijn voeten te knikkebollen. En weer thuis moest ze spugen.
Nu ligt ze lekker te slapen, terwijl Lina aan het ravotten is met Zappaman.

Claire

Hij wilde heel graag naar buiten! Een van de chauffeurs tilde hem uit de bench en uit de bus. Wat was hij vies! En wat had hij veel wonden en korsten. Maar gelukkig was hij niet erg bang. Hij was al snel vooral heel nieuwsgierig.

Vervolgens kwamen Rhona en Sara uit de bus. Ook vies, en angstiger dan Nero.

Na het plassen, de fotosessie en afscheid van de chauffeurs was het tijd om de honden te wassen. De chauffeurs waren al vanaf gisteren 4 uur onderweg om weer een groot aantal honden veilig naar Nederland te brengen en ze wilden snel door naar de laatste stop, waar ze konden slapen.

Alle drie de honden hadden geen bezwaar om zich door Anneke te laten schoonspoelen, wassen en drogen.

Ze maakten de indruk blij te zijn dat ze een stuk frisser uit de trimsalon tevoorschijn kwamen.

Ook van Rhona en Sara kwamen de staartjes al wat meer omhoog. Onder al het vuil kwamen drie prachtige honden tevoorschijn. Nero is een schitterende witte reu met grote, bruine ogen. Helaas wel veel littekens, maar niet angstig of onzeker.

Rhona is een glanzende pikzwarte galga, een beetje bang, maar dat ging al snel de goede kant op. En kleine Sara is een schattig ruwharig mixje, wel erg timide, maar ook zij kwam al een beetje los.
Deze drie geweldige honden zullen straks nieuwe baasjes heel gelukkig maken.

En op Eindhoven staan wij. Rosanna, wachtend op haar vader, al zenuwachtig vanaf de vroege ochtend omdat alles maar net op het nippertje gelukt was, net op tijd alles en iedereen aan boord. Anneke en Domi, die Dark mee naar huis nemen, waar Mona hem ’s middags in alle rust op zal halen bij Anneke thuis. Mike, Anneke’s stabiele reu is mee ter ondersteuning van Dark straks. En Wendeline en ik, Trudy gaat met Wendeline mee naar huis. Als morele steun voor Trudy heeft Wendeline Tena/Tina meegenomen, de vrolijkerd!
Eindhoven is klein, één aankomsthal. En druk. En het wachten duurt (altijd) lang.

Maar uiteindelijk komt daar toch Rosanna’s vader aan met twee benches bovenop elkaar. Daarin Dark en Trudy die met grote ogen alle drukt gade slaan. En lieve mensen van de weeromstuit vergeten we om nog meer foto’s te maken. Want we willen naar buiten. Weg uit die drukke hal en weg van het vliegveld als het even kan …
Papieren worden uitgewisseld, Rosanna en haar vader bedankt, want wat super dat dit zo geregeld kon worden … en we zijn naar buiten.
Ieder met een eigen bagagewagentje. Ieder met een hond.
Hier scheiden onze wegen. Domi en Anneke nemen Dark mee.
Wendeline en ik Trudy.
Thuisgekomen halen we Trudy uit de bench, door de hele kap er maar af te schroeven, want ze durft echt niet helemaal zelf eruit te stappen door dat deurtje …
Gelukkig heeft ze steun aan Tina, want ze loopt toch redelijk mee aan de riem. Wendeline besluit ook meteen in haar eigen auto te stappen, zodat Trudy niet eerst binnen bij ons tussen onze honden belandt en daarna nog een keer bij haar thuis een half uurtje verderop. Er is genoeg stress geweest voor Trudy.
Ik maak beide benches schoon, ook die van Dark die in de auto bij Anneke al uit de bench is gehaald. Dan ga ik opgelucht naar binnen … ze zijn er … e i n d e l i j k …

Inge

Hierbij toch ook alvast van ieder een foto. Wat ontzettend knap, na 1 dagje Nederland!
Beide families hebben hun eerste indruk gemaild. U kunt deze vinden bij de informatie over de hondjes zelf. En Dark wordt in zijn opvanggezin Diego genoemd …

Galgos112 schrijft:

Horror in Spanje eind september 2011
Rayo en Cayena zijn twee Galgos, een reutje en een teefje. Ze zijn allebei gered op dezelfde dag; 28 september in Extremadura.

Zij komt uit Badajoz en hij uit Caceres. Ze hebben allebei een gruwelijk verleden, maar een geweldige toekomst, we zijn er zeker van.

Cayena

Rayo

Cayena is gered door Hilario in een plaats vlakbij Badajoz. Hij reed in zijn auto toen hij haar zag. Cayena was een straat aan het oversteken en auto’s probeerden haar te ontwijken.
Ze kon bijna niet meer op haar pootjes staan. Hilario zette onmiddellijk zijn auto aan de kant om te proberen deze arme hond te redden. En dat is hem gelukt. Iedereen negeerde hem,
niemand zette de auto stil om hem te helpen Cayena te redden.  

Nu is Cayetana in de opvang bij Hilario en Marie José thuis. Zij is aan het bijkomen van ondervoeding. De wonden die ze heeft overal op haar lijfje genezen langzaam, er zijn zelfs nietjes uit haar lichaam gehaald. De microchip is brutaalweg uit haar nek gesneden en daar heeft Cayena nog een open wond aan over gehouden.

Als Hilario niet gestopt was, zou Cayena kort daarop in haar eentje op straat zijn gestorven.
Als we deze prachtige dieren willen blijven redden en helpen herstellen, hebben we mensen nodig die niet bang zijn om betrokken te raken. Hilario en Marie José voelen zich betrokken. Cayena is niet de eerste hond door hen gered…

Dan Rayo, hij is een vijf jaar oude reu. Onze vriendin Pilar ontmoette hem de eerste keer afgelopen maandag. Hij was aangelijnd en een man stond vlak bij hem.
Rayo leek moe en Pilar vroeg de man of hij de hond aan haar wilde geven, zij zou goed voor hem zorgen. De man weigerde en zei dat hij aan het trainen was met Rayo.
De volgende dag kwam Pilar er achter dat deze man niet de eigenaar was van Rayo en dat de echt eigenaar hem de vrijdag daarvoor achterliet in “pudridero”. De hond achterlaten om weg te rotten (pudrir = rot), het is een gewoonte / ‘traditie’ gebruikt door jagers. Men laat de hond achter aangelijnd op een zonnige plek, zonder water of voedsel en de hond sterft door ‘verrotting’. Toen Pilar het ware verhaal kende aarzelde ze niet en ging voor Rayo’s redding. Maakte niet uit wie haar in de weg zou staan.

Rayo was uitgeput. Hij kreeg eten en drinken en werd klaargemaakt om naar zijn opvanggezin in Cantabria te gaan, maar er kwam nog één verrassing.
Een paar minuten voor zijn vertrek bloedde zijn penis. Zo kwamen de vrijwilligers er achter dat het rottingsproces al begonnen was, maden waren hem letterlijk aan het opeten.
Gelukkig hebben ze dit proces kunnen stoppen en vandaag is ook Rayo veilig aangekomen bij zijn opvangfamilie in Cantabria, nadat hij nog helemaal is nagekeken door een van de dierenartsen.

Núria Murlà i Ribot

http://www.galgos112.com

Wanneer u een hondje heeft geadopteerd en hij / zij zit nog in het buitenland, volgt er eerst een lange reis voordat u hem / haar in uw armen kunt sluiten. De meeste hondjes komen bij ons met de bus (adoptie vanuit Scooby) of per vliegtuig (adoptie vanuit Galgos112).
Een enkeling komt met een luxe auto, waarschijnlijk met airco en voldoende tijd om te stoppen voor een wandeling en een plasje. Dit is meer uitzondering dan regel.
Rinus is een ervaren chauffeur die menig transport voor Scooby heeft gereden en voor ons en u op een rijtje gezet wat zo’n hondentransport nu inhoudt.

De afstanden vanuit Spanje naar Nederland variëren van 1200 km vanuit Noord Spanje tot 2500 km vanuit de regio Sevilla. En dan nog de nodige kilometers in Nederland waar adoptanten / opvanggezinnen / stichtingen in diverse plaatsen hun hondje komen halen.
Met een optimistisch gemiddelde van 90 km/uur kan men wel van een lange zware reis spreken. Om een veilig en diervriendelijk transport te verzorgen, moet men minimaal aan de volgende eisen voldoen;
Mensen:
Ervaring met getraumatiseerde en gestreste honden.
Voldoende rijervaring met grotere voertuigen, druk verkeer, rijden in de bergen, rijden onder tijdsdruk.
Voor de lange rit samen in een kleine ruimte, goed met elkaar kunnen opschieten en elkaar er doorheen willen helpen.
Vervoersmiddel:
Betrouwbare, technisch goed onderhouden auto / bus.
Voldoende ruimte om de transport benches zodanig te plaatsen en vast te zetten, dat men altijd het deurtje kan openen om de hond te verzorgen.
Voldoende ventilatie, dus aanvoer van frisse lucht en afvoer van warme lucht.
Deze ventilatie moet onafhankelijk zijn van de rijwind, dus zodanig dat ook bij stilstand of in een file de ventilatie blijft werken.
Zelfs tijdens transporten in de winter is er nog nooit verwarming nodig geweest, hoogstens een warm jasje voor de magere dieren.
Algemene voorwaarden:
Sommige honden krijgen een slaaproesje / pilletje voor vertrek, dit vermindert de stress.
Bij iedere stop de honden even controleren en indien nodig even wat water / voer geven.
Indien mogelijk de grootste afstand ‘s nachts rijden, minder druk op de weg en lagere temperaturen.
Uiteraard zorgen voor geldige inentingspapieren, hondenpaspoort en chip en officiële reisdocumenten voor alle meereizende dieren.
Goede TomTom, mobiele telefoons, wegenkaarten, gereedschap, lid van een pechhulp organisatie.

Natuurlijk kan men altijd pech krijgen,of gebeurt er iets onverwachts, maar met bovenstaande minimale voorwaarden, moet men de rit veilig kunnen rijden, voor mens en dier.
En een rit start eigenlijk al dagen van te voren, om alles goed te kunnen voorbereiden.
De honden zelf hebben nog de minste moeite met de lange reis, zij voelen instinctief aan dat ze naar een betere plaats gaan.
Eenmaal op de plaats van bestemming, hun behoefte gedaan, hebben ze de tijd om al die vreemde luchtjes eens te besnuffelen en zijn ze de rit al vergeten…

3 oktober 2011
Nieuwe filmpjes van Esperanza

http://youtu.be/Cw4e8-eUu9k

http://youtu.be/pHYeTPf1wdY

http://youtu.be/Am7X7KAzjTo