AANKOMST VAN GALA 10 augustus 2011 :

En daar stonden we dan, ruim op tijd op Schiphol. Adoptiepapieren waren al voor zover mogelijk ingevuld en getekend en we (Jacqueline, haar ouders en ik) hadden al uitgebreid bijgepraat. Het was kwart voor drie en het vliegtuig was geland, wist René te vertellen. René was mee, omdat ik nog nooit van mijn leven op Schiphol was geweest. Echt waar. Rotterdam en zelfs Eindhoven kan ik bijna dromen (da’s niet zo moeilijk, want dat zijn, maar kleine vliegveldjes), maar Schiphol … ik vond het maar ‘eng’ allemaal. Maar goed, na een goed kwartier kwamen de eerste passagiers vanuit Madrid al langzaam de aankomsthal binnendruppelen. De één na de ander, met bruin gekleurde gezichten, zware koffers en allemaal blij weer op eigen bodem te staan. Sommigen werden groots onthaald door familie of vrienden en zo stonden wij ook vol spanning op de komst van Maria (de vluchtbegeleidster) en Gala te wachten … Hoeveel keer die schuifdeuren open en dicht zijn gegaan, dat weten we niet. Elke keer keken we hoopvol en elke keer was ze er nog niet. Inmiddels was het hele vliegtuig van Iberia leeg en kwamen er passagiers van een nieuwe vlucht door de deuren. Bijna drie kwartier waren er verstreken zonder een glimp van een jongedame met een hond. De moeder van Jacqueline kon bijna niet meer op haar benen staan, maar wilde het grote moment eigenlijk niet missen. We stonden nu allemaal wel een beetje nerveus heen en weer te hippen. Zouden we even moeten bellen? Nog vijf minuutjes wachten? Net toen Jacqueline’s moeder toch maar een bankje was gaan opzoeken en wij een poging wilden doen om contact met Maria te krijgen, kwam ze door de deur. Maria keek gestressed om zich heen. “Joehoe, we are here!” Je zag meteen de opluchting op haar gezicht. “Oooh, it took ages to get here,” was het eerste wat ze zei.

Aangezien we behoorlijk in de weg stonden met die grote bench, liepen we maar direct door naar de uitgang, want volgens Maria zou Gala wel nodig moeten plassen. We kregen niet eens de tijd om Gala goed te bekijken, hahaha. Eenmaal buiten leek er toch wel een last van haar schouders te vallen. Ze was blij dat ze het allemaal goed volbracht had. Ze hielp nog met de bench openmaken en de riem aan de halsband te doen, zodat Gala veilig uit de bench kon stappen. Toen kreeg ik snel het paspoort, want ze wilde zo vlug mogelijk een trein naar Den Haag halen, alwaar haar Nederlandse vriend woont. Eindelijk konden we ons helemaal op Gala richten. Wat een ontzettend leuke hond is dat. Ze kwam wat timide uit de bench gestapt, wat natuurlijk niet zo gek is na zo’n lange reis. De familie de Jonge was meteen behoorlijk onder de indruk van dit mooie dametje. Ze kan zo aandoenlijk uit haar zwarte oogjes kijken. Ik zag Jacqueline’s hart helemaal opengaan, vol van liefde voor deze hond.

Ook haar ouders konden hun ogen niet van Gala, die de naam Enya zal gaan dragen, afhouden. Ja, dat komt wel goed daar. Na nog wat plichtplegingen met een paspoort en het meegeven van de adoptiepapieren, namen we afscheid van elkaar. En Jacqueline sprak de gedenkwaardige woorden : “Ik ga dit meisje eindelijk naar huis brengen!” Nicole Zie hier de familie en een heeeeeele trotse nieuwbakken ‘moeder’.

23 juni 2011 When God had made the earth and sky the flowers and the trees, He then made all the animals the fish, the birds and bees. And when His work was finished not one was quite the same, He said I’ll walk this earth of mine and give each one a name. And so He travelled far and wide and everywhere He went a little creature followed Him until it’s strength was spent. When all were named upon the earth and in the sky and sea, the little creature said Dear Lord there’s not one left for me. The Father smiled and softly said I’ve left you to the end. I’ve turned my own name back to front And call you Dog, my friend. Author unknown

6 mei 2011

Chanouk vertelt Inmiddels mag ik mij een dame op leeftijd noemen! 25 april mocht ik mijn 8ste adoptiedag vieren waarmee ik tevens mijn 11e verjaardag vierde. En wat is er een hoop gebeurd in die 8 jaren. Toen ik bij mijn vrouwtje kwam was ze nog een stuk jonger, ging nog naar school, woonde nog thuis en had ik een dwergpoedel vriendje. Dat poedel vriendje is er nog steeds, inmiddels 14,5 jaartjes oud, blind en dement aan het worden. De dag dat hij niet meer met me wilde spelen begon ik erg verdrietig te worden en in te dutten. Wandelen was raar, nu nog alleen met het vrouwtje omdat Flonker niet meer mee wilde. Spelen met speeltjes dat heb ik nooit gewild en zelfs het rennen tijdens het wandelen was lang zo leuk niet meer en werd steeds zeldzamer. Nou heb ik leuke jaren gehad hoor. Ik kwam zwaar getraumatiseerd bij mijn vrouwtje en inmiddels zou je dat niet meer zeggen als je me hebt ontmoet. Mijn vrouwtje zag me oud worden door de ouderdom van Flonker en dat kon niet langer zo, dat was niet het leven zoals het bedoeld was voor me. Maar ja je kent het wel, het hele gezin moet het er mee eens zijn en nog thuiswonend gelden er wel beperkingen. De baasjes hadden afgesproken dat er pas weer een 2e viervoeter kwam als Flonker er niet meer was. Toen kwam de verrassing, het vrouwtje werkte nu al enige tijd en bleek dus al een tijdje op zoek te zijn naar een stulpje voor haarzelf en mij en al mijn andere dierenvriendjes hier. Nou en of ze een super stulpje had gevonden! In december afgelopen jaar kreeg ze de sleutels en mocht ik natuurlijk ook mee om daar eens even mijn goedkeuring aan te geven. En dan dacht ik dat ik al een grote tuin had, hier heb ik gewoon een megatuin! Ik hou van sneeuw en die tuin ontdekken met zo’n sneeuwlaag deed me helemaal opleven, wat een lol! 1700 Vierkante meter plezier helemaal voor mezelf….. Maar ja ik miste nog steeds dat maatje en Flonker zou zo’n verhuizing niet meer aankunnen en hield van mijn vrouwtjes vader dus bleef daar wonen (waar hij nu strontverwend misbruik maakt van zijn alleen privileges tsss). Het vrouwtje was al stiekem enige maanden aan het rondkijken naar een geschikte vriendin en dat nog wel zonder mijn goedkeuring of medeweten! En zo kreeg ze eind december net voor kerstmis en vlak na haar sleutels van ons huis te hebben gekregen het goede nieuws te horen, Maggi was gereserveerd voor ons en in Nederland goed aangekomen en gesetteld bij haar pleegfamilie. Ja dat was wel erg belangrijk, want ik heb wel een maar. Ik ben nogal erg kieskeurig qua vrienden en het vrouwtje wilde dus graag live kennis maken om te zien of de klik er ook tussen ons was. En zo gingen we eindelijk eind januari op pad naar Groningen om kennis te maken. Ik kan jullie vertellen dat klikte super, liefde op het eerste gezicht van beide kanten en nog maar een paar dagen later kwam ze bij ons intrekken! En wat heeft dat me goed gedaan, inmiddels zegt iedereen dat die 11 jaar op de vergrijzing op mijn snoet na niet meer aan me af te zien is. Ik ben de pup in huis. Ik heb Maggi wat manieren geleerd, maar bovenal is mijn baasje erg blij dat Maggi mij verder geholpen heeft. Maggi heeft me namelijk geleerd dat alle honden best ok zijn en me dus gedwongen een stuk socialer te worden, alhoewel ik het blijf vertikken met vreemde honden te spelen hoor. Je kunt niet verwachten dat ik al mijn principes op mijn leeftijd overboord zet! Maggi is een jonge dartel van 3 en dat zette mij aan om weer mijn speelkant naar boven te laten komen. Hoewel, mijn vrouwtje noemt het een 2e jeugd, ik speel namelijk nu zelfs met speeltjes wat ik nog nooit heb gedaan. Maar Maggi als de echte Podenco die ze is, wil graag op jacht en die tijd heb ik al lang gehad, ik wilde spelen!!! En dat was het enige puntje waar het niet helemaal klikte tussen ons tot wanhoop van mijn vrouwtje als ik Maggi eens te hard beet als ik haar tot spelen wilde dwingen. Dit kon niet langer zo, mijn vrouwtje vreesde dat het eens tot vechten tussen ons kwam… Dus wat nu? Nou daar werd ik weer eens niet ingelicht over wat er ging gebeuren. Tot ik op mijn 8e adoptiedag te horen kreeg dat het grootste cadeautje ook tot baasjes verrassing over 3 daagjes aan kwam….. Dus 3 daagjes later in de auto de lange weg op naar wat bleek het vliegveld. Ik heb mijn ogen uitgekeken, wat een drukte, iets waar ik normaal niet echt van hou, maar ik was eigenlijk wel nieuwsgierig naar dat cadeau. Maggi vond er maar niks aan, veels te druk. Nou en ik kan je wel vertellen dat toen dat cadeau daar aan kwam stappen ik toch wel even zeer bedenkelijk keek. Ze had het in haar hoofd gehaald dat er nog best wel een extra hond in mijn aandacht mocht delen! En dan ook nog een enorme reu die zomaar de helft van de ligplek in de auto in beslag nam. Ik was er zo diep van onder de indruk dat ik steun zocht bij Maggi en tegen haar aan heb geslapen op de terugweg, iets wat ik normaal nooit zou doen! Mijn cadeau was volgens de baas een hele speelse reu van 6 jaar die wat evenwicht tussen ons moest brengen. Nou zeg ik je, heb ik evenwicht nodig? Met mijn 11 jaar denk ik toch echt wel te weten wat goed voor mij is en zeg nou zelf zo’n reu waarvan ze zeggen dat hij 6 jaar is die veel meer grijze haren dan mij heeft, die moet mij even vertellen hoe het moet? Nou gelukkig nee, iedereen was het er mee eens, ik mocht de baas blijven. Sancho blijkt eigenlijk een hele leuke heer te zijn en op dag 2 heb ik besloten hij is ok en mag met mij spelen. Nu een week verder kan ik je zeggen, ik ben stiekem verliefd op hem en vind hem eigenlijk best wel tof. Ok ik moet hem nog wel wat manieren leren, want de heer die hij is, zo’n onstuimige klungel is hij in zijn spel en om nou elke keer gelanceerd te worden als hij tegen me op botst in volle vaart, dat hoeft van mij niet zo. Maar voor de rest kan je hem goed hebben hoor en is hij heel gezellig. Eigenlijk moet ik dus wel toegeven dat mijn vrouwtje misschien toch de wijsheid in pacht heeft om besluiten voor me te kunnen nemen en dat ik heel gelukkig ben met mijn uitgebreide familie!

30 april 2011 Op 11 april kwam er een mailtje van Nuria (Galgos112). Zij waren benaderd door de Spaanse nationale televisie (TVE) om mee te werken aan een documentaire over in de steek gelaten honden in Spanje. Ook zouden ze graag een hond willen volgen van zijn redding van de straat, naar castratie/sterilisatie, controle bij de dierenarts én op weg naar Nederland. Of Greyhound Friends hieraan mee wilde werken? Natuurlijk zeiden we ja. Een documentaire over de Galgos in Spanje zelf kan een hele hoop goed doen voor deze honden. Er zou dus een hondje vanuit de shelter gevolgd gaan worden naar het Paradijs, want zo zien de mensen van de shelters Nederland: het Paradijs voor de Galgo. Ondertussen mailde Maggi’s lieve adoptiemoeder Mireille dat mochten wij toch eens een grote brindle, speelse reu tegenkomen, haar interesse groot zou zijn… En wie komen wij tegen? Sancho! Een prachtige reu, in een opvanggezin bij Galgos112, speels, aanhankelijk, donkerbrindle en erg lief. Toeval bestaat niet zeggen we dan. Twee vliegen in één klap toch? Sancho die een fantastisch thuis gaat krijgen, de filmploeg een hondje dat zij kunnen volgen en Galgos112 weer een opvanggezin vrij. Uuuh drie vliegen in één klap dan eigenlijk. Er werd al wat over en weer gemaild met Dunia (TVE) en Nuria, toen er nog een aanvraag binnen kwam voor een hondje van Galgos112: Mambo. We wisten al dat Nuria met Sancho en de filmploeg op 28 april aan zouden komen. Toch begon het bij ons te kriebelen. Stel dat Mambo ook……. Het huisbezoek en de intake zijn datzelfde weekend nog gedaan (Pasen) dankzij Mona. Mambo zou goed passen bij zijn adoptiemoeder, Sylvia. Groen licht en Nuria boekte een ticket bij voor haar vader Josep en Mambo. Want twee grote benches in haar eentje meenemen zou niet meevallen. En toen werd het 28 april. Drie vrouw sterk vanuit Greyhound Friends gingen we naar Schiphol. Anneke had Yoda mee, ook een hondje gered door Galgos112 (en beroemd in de streek waar hij gered is, vertelde Josep later), Claire onafscheidelijk van haar Zappa en Inge met Otje. Hoe vroeg je ook richting Schiphol gaat, eigenlijk is het altijd druk, maar gelukkig waren we er toch ruim op tijd. Sylvia was er met een vriendin om haar Mambo op te halen en bij aankomsthal 1 zou iedereen door de schuifdeuren komen. Mireille kwam even later met Chanouk en Maggi en een vriendin die foto’s zou maken. We maakten het onszelf gemakkelijk, hoewel dit voor Yoda betekent met je ruggetje naar al die drukte toe gaan liggen en je koppie verstoppen, als je iets niet ziet, is het er ook niet… Al kletsend vloog de tijd voorbij en hoorden we onze namen noemen. Duidelijk herkenbaar waren we met onze Galgos. Dunia vertelde dat ze ’s morgens al gefilmd hadden op het vliegveld in Barcelona. Dat Mambo en Sancho twee hele lieve, kalme honden zijn. En dat ze hier op Schiphol dan heel graag de eerste kennismaking zouden willen filmen tussen de adoptanten en hun hondjes. Maar….hiervoor was geen toestemming verkregen. De producer in Spanje had dit in Barcelona wel geregeld maar niet in Amsterdam! En je mag niet meer maar zo op een vliegveld filmen. Wat te doen? Alsnog toestemming vragen dachten wij. En kordaat stapten we op de eerste de beste man in uniform af. Bleek marechaussee te zijn die hierover niets te vertellen hebben helaas. Maar toch een leuk gesprek gevoerd, omdat hij zelf ook een Greyhound heeft haha. Met iemand van de beveiliging op weg naar de informatiebalie. Daar een telefoonnummer gekregen van Daniëlle, die al vrij was, want ondertussen was het 17.30 uur zeker geworden. Maar Daniëlle stond ons heel vriendelijk telefonisch te woord en zou toch nog iets proberen te regelen. Dit doorgegeven aan dezelfde mijnheer van de beveiliging, een ontzettend aardige man. Volgens hem moest hij toch echt vanuit de regiekamer toestemming krijgen. Nogmaals Daniëlle gebeld en haar de Securityman gegeven….vanuit huis heeft Daniëlle ervoor gezorgd dat deze toestemming er alsnog kwam! De beveiligingsman verontschuldigde zich, wat natuurlijk helemaal niet nodig was, hij doet gewoon zijn werk. Weer ging de telefoon (lang leve de mobieltjes), vanuit de regiekamer wilde men graag weten wat we nu eigenlijk op de film wilden zetten. Spaanse tv ploeg, hondjes bij aankomst, kennismaking eigen familie enz. enz. Okay, kregen we te horen, dan komt de Floormanager dit nog even verifiëren. Ancy was er binnen 5 minuten en smolt voor onze Galgos. De toestemming was er! Er mag gefilmd worden, helemaal super! En bij deze daarom nogmaals hartelijk dank medewerkers Schiphol! De marechaussee, de informatiebalie mensen, de Security, de regiekamer en Ancy met haar collega. Hier was geen star beleid, hier werd meegedacht, wij vinden jullie geweldig!! Omdat het tijdstip dat Nuria en Josep met Mambo en Sancho door de deuren zouden komen nu toch wel naderde, ging de groep alvast een beetje vooraan staan. (Anneke en ik bleven bij Yoda en de koffers van Dunia en collega’s Agnes en Viktor) En daar waren ze! Al uit de benches, twee prachtige reuen, kalm voortstappend naast Nuria en Josep. De grote benches op de karretjes. Op de achtergrond keken we toe hoe er over en weer kennis gemaakt werd, hoe de honden geknuffeld werden. Er werd gefilmd, gekletst in het Spaans in het Engels in het Nederlands, met handen en voeten. Het was druk, het was emotioneel, het was gewéldig! Ook wij werden er bij geroepen, op de foto, op de film, een groepsfoto, nog een keer, iets dichter bij elkaar….. Sylvia en Mireille ondergingen een heus interview, het zal je toch gebeuren, je adopteert een fijne hond en belandt meteen in een documentaire. Ze waren wel enigszins voorbereid dat er gefilmd zou worden, maar hoe en wat precies is toch altijd afwachten. Met z’n allen hebben we nog wat gedronken. De aandacht van vele mensen werd getrokken door onze prachtige honden en visitekaartjes uitgedeeld. Adoptieformulieren in orde gemaakt en ervaringen uitgewisseld. Dunia, Agnes en Viktor filmden 29 april nog in een asiel in Nederland. Ook om de verschillen tussen een shelter in Spanje en een asiel in Nederland te laten zien in de documentaire. Bovendien hadden ze nog een interview met 2e kamerlid Esther Ouwehand (Partij voor de Dieren), over de zwerfdieren problematiek. Ik denk dat we tegen 20.00 uur richting parkeergarage liepen met een hoofd vol indrukken, blij voor Mambo en Sancho, triest door de Spaanse verhalen en schor van het vele praten….. Anneke – Claire - Inge Hierbij nog een link voor een impressie van deze drukke namiddag, gemaakt door trotse adoptiemoeder van Sancho, Mireille: http://www.youtube.com/watch?v=02FLTpT2N5s

Aankomst Plon en Leo 29 maart 2011.

Een paar maanden geleden begon het. Mail op m’n werk, van een collega (Connexxion heeft zo’n beetje 6000 medewerkers, dus wél een collega, géén naaste collega). Zij vliegt 26 maart naar Barcelona en op 29 maart terug, kan zij iets betekenen als vluchtbegeleider? Jeetje, zo’n oproepje op het Intranet van mijn werk wordt dus toch gelezen…. Galgos112 zit het dichtst bij Barcelona. En Plon zit maar in de shelter te wachten. Zo’n lieve hond, waar geen enkele belangstellende voor is…in Spanje dan. Kunnen we hem laten komen? Is er een opvanggezin vrij? Na veel mailverkeer met Spanje en hier in Nederland, een telefoontje hier en daar en overleg met iedereen: JA, Plon kan komen! Okay, da’s geregeld, maar Linda, de lieve collega, wil best twéé honden bijboeken. Wat doen we? Hebben we nog een opvanggezin tegen die tijd. We hébben nog een opvanggezin eind maart. Wie zit er bij Galgos112 ook een beetje ‘in de weg’? Leo? Zijn pleeggezin in Spanje kan hem maar tijdelijk opvangen, waar moet ie dan heen, terug de shelter in? Geen optie! Ook Leo mag komen. En dan is het eindelijk 29 maart en vol goede moed rijden zoon Jesse en ik naar Schiphol. We zijn op tijd vertrokken, rekening houdend met wegwerkzaamheden en wat er zoal onderweg nog meer aan tijdverlies kan optreden. De reis verloopt vlotjes en om 23.40 uur staan we in de aankomsthal. Arrival 1. Nou laat ze maar komen. De tulpen die we mee hebben gebracht, natuurlijk in Greyhound Friends kleuren rood-geel, onder de arm geklemd, de plastic tas met keukenrollen, poetsdoekjes, halsbanden, schroevendraaier en schaar in de hand, ons kan niets meer gebeuren. En dan….wordt alles zwart. Donker. Alarmgeluiden. Beetje onrust bij sommige mensen, want ‘je weet maar nooit tegenwoordig’. Gelukkig is het slechts een stroomstoring. Ach, niets aan de hand toch. Dat zou je denken. Maar alle bagagebanden liggen stil. En de bagage zit klem. Wat handig toch die mobieltjes tegenwoordig, want vanachter het glas houdt menigeen zijn dierbaren aan onze kant op de hoogte, die dat vervolgens weer doorbrieven aan de rest van de wachtenden. Blijven we tenminste bij. Linda stuurt gelukkig ook al een sms. De honden zijn er in ieder geval al wel uit… Rond 1.00 uur komen ze de deuren door. Plon verlegen achterin de bench gedrukt, Leo rustig liggend op z’n gemakje, neuh, uit de bench hoeft nog niet direct voor hem, hij ligt goed. We knippen de tie-rips door, al kletsend met Linda en Pieter en tillen de bovenkant van de bench waarin Leo ligt. Nou vooruit dan maar, dan staat hij wel op… Met de bench van Plon doen we hetzelfde, Plon heeft een tuigje om en omdat hij toch ietwat schuwer overkomt dan Leo laten we dit zo. Gezamenlijk willen ze best met Jesse naar buiten lopen om eens even hun behoefte te doen, alleen…..dat redt Plon niet helemaal, terwijl ik de ene plas nog aan het opnemen ben (leve de keukenrol) vertelt Jesse later dat hij tot op een meter van de buitendeur is gekomen, toen Plon ALLES deed. Zoonlief is wel wat gewend na een aantal jaren (pleeg)honden halen en ruimt kordaat alles op met wc-papier. Na afscheid genomen te hebben van Linda en Pieter stappen we eindelijk tegen 2.00 uur in de auto. Plon springt er onmiddellijk in en Leo volgt iets voorzichtiger. Waarna we beide hondjes de hele weg niet meer horen en zien. Thuis gekomen volgt een probleemloze kennismaking met onze honden. Leo wil wel wat eten, Plon liever nog niet. Waarna Plon op de bank ploft en er niet meer af komt en Leo de rest van de nacht (voor mijn gevoel) blijft ijsberen. Ik heb besloten beneden op de bank te blijven. Ook voor Jesse is het een korte nacht als hij na 3.00 uur zijn bed induikt. Rob moet vroeg beginnen vandaag, dus om 6.15 uur staat hij beneden en laat onze eigen honden uit. Terwijl hij ontbijt vlieg ik naar boven om snel op te frissen, tanden te poetsen en kleren aan te trekken. Weer beneden aangekomen probeer ik Plon te overtuigen dat een mand ook een prima plek is en dat de bank niet speciaal de enige plaats hoeft te zijn waar hij zijn tijd doorbrengt. Onder het stofzuigen pluk ik hem regelmatig van de bank en druk hem zachtjes richting mand, het kwartje valt.

De eerste indrukken van deze twee schatten van honden zijn zo ontzettend goed. Allebei lopen ze keurig aan de riem. Plon drukt zelfs af en toe zijn snoet tegen mijn hand, dan kijk ik hem aan, hij kijkt terug. We hebben het zo best gezellig blikt hij, ik knik. Leo loopt een beetje achter me, trekt dus absoluut niet, wandelt keurig mee. Niets hebben ze in huis gedaan, wat ik heel erg knap vind, ze hebben me een reis achter de rug, als er dan eens een stress plasje ligt zou me niets verbazen. Maar niets! De katten zijn voor hen vanzelfsprekende medebewoners. Plon bekijkt ze niet eens, Leo maakt graag even kennis. Hij wil wel weten bij wie hij zoal tijdelijk verblijft. Leo heeft een echte Galgo manier van knuffelen….het bij je staan ‘hangen’, heerlijk, hij past ook weer precies in de kom van je arm. Plon heeft het wat zwaarder gehad, geen onverhoedse handbeweging naar Plon, want dan duikt hij weg. Voorzichtig onder zijn kin beginnen en hij geniet. Komt steeds dichterbij en blijkt ook een enorme knuffelkont, zo lief! Leo is een echte Galgo, een grote reu, kaneelkleurig, een plaatje al mag hij een pietsje meer aankomen, met prachtige bruine eyeliner ogen. Plon is een echte Mix. Hij heeft een vrij brede schedel, is zo groot als een Galgo teefje, een compacte hond, met aandoenlijk lieve ogen en een hoop ruw haar. Wie zijn vader en moeder waren? Geen idee, maar dat hij goed gelukt is is zeker!

Nogmaals bedankt Linda en Pieter voor het meebrengen van deze twee kanjers.

En lieve pleeggezinnen die hun huis en hart hebben opengesteld om hen op te vangen.

Maar het allermooiste zou zijn wanneer ze zo snel mogelijk een eigen thuis krijgen. Op de reünie zijn ze er hoor, Plon en Leo, wilt u hen in het echt zien, kom dan 16 april naar Oss en zorg dat u 13.00 uur aanwezig bent. U mag deze kans eigenlijk niet laten lopen, twee van zulke geweldige honden, het is een feest hen te ontmoeten…. Inge

Hoe je leven kan veranderen als je met het Galgo virus besmet raakt. Wij houden honden sinds 1982, dus dat zijn best al heel wat jaartjes. Altijd herders gehad, mijn man trainde ermee, dat was zijn grote passie. En ik moet eerlijk bekennen, hij kon het nog goed ook. En toen was het 2005 en onze mechelse herder Zo?oesten we laten inslapen, het hondje was helemaal op, 13 jaar en 7 maanden oud. Zij was de laatste hond van de herders. We hadden besloten, dat als we ooit geen honden meer zouden hebben we naar Nieuw Zeeland zouden gaan voor een week of zes. Maar helaas stierf Zo?n april, en laat dat nu de mooiste tijd zijn om te gaan. Maar er moest toch echt eerst gespaard worden voor zo'n reis, dus besloten we om het jaar daarop te gaan. Maar alleen het idee dat ik een jaar zonder honden zou moet doorkomen, nee, daar raakte ik echt niet vrolijk van. Mijn man werkte in die tijd in Belgi?n ik was dus de hele week alleen thuis(wij hebben geen kinderen). De knoop in mijn maag werd groter en groter. En iedere vrijdag als mijn man weer thuis kwam, trof hij mij ellendiger aan. Totdat hij mij voor de keus zette: Nieuw Zeeland of een hond. Nou, ik hoefde geen seconde bedenktijd EEN HOND!!!!! Op Animal Planet had ik ooit een reportage over Galgo's gezien en ik was gelijk verkocht, dit was nu precies een hond voor mij. We hadden al van te voren besloten dat we honden zouden gaan helpen, in plaats van een gefokte pup voor veel te veel geld te nemen. Er zijn zoveel honden die een beter leven verdienen, daar wilden we ons voor gaan inzetten. Maar ja, een hond op de tv zit zomaar nog niet bij je op de bank. We kwamen in kontakt met Galgorehoming in Schore. Bea vertelde ons dat er meer teefjes dan reutjes geadopteerd werden, vooral jonge reuen bleven zitten. Nou, dat was voor ons de reden om voor een reu te gaan. Wij hadden al ervaring met drie reuen. We hebben op de website van Scooby gezocht, wat ik trouwens heel moeilijk vond, want ze verdienden in mijn ogen allemaal een goed thuis. Onze keus viel op Zinedine, die toen drie en half was. Maar we besloten wel om hem Axel te noemen, naar Axel Rose van Guns en Roses. Ik kan die muziek nogal waarderen. En wat had Axel een geluk, hij hoefde niet op een transport te wachten. Hij mocht mee met Jacinta van de Scoobyshop in de auto, helemaal alleen, als dat geen mazzel is. En hij kwam dus gelijk bij ons thuis. Dat is bij ons heel goed bevallen, maar ja, we hadden natuurlijk al veel honden ervaring. Axel heeft wel verlatingsangst, de badkamer- en wc deur moest dus nogal eens open blijven staan, maar wat geeft dat als je toch alleen bent. Hij klampte zich van de eerste dag aan mij vast. En toch ging het heel goed met hem, alles op het gemakje onderzoeken en met de honden in het dorp kennis maken. We wandelden vaak met een huisvrouwengroepje mee. Toen hij wat langer bij ons was vroegen er zelfs mensen of hij nog groeide, nee, hij durfde nu eindelijk fier rechtop te lopen. Het ging zo goed met Axel dat we na een jaar besloten om nog een hondje te helpen. Dus weer met Galgorehoming gesproken, daar zat een grey uit Ierland, al zes maanden.Ze was zo bang dat iedere keer als er mensen voor haar kwamen kijken, ze wegkroop onder de struiken. Met als gevolg dat niemand dit zwart met witte hondje wilde hebben. Dat was voor ons de reden om wel voor dit hondje te gaan. Ik vergeet nooit het moment dat ik met Jojo bij Bea uit de deur stapte, wat een angst in die lieve oogjes. Maar we zijn er voor gegaan en met heel veel geduld en hulp van Axel heeft ze bij ons vier mooie jaren gehad.(zie rubriek oude honden) En wat was Axel gelukkig met een maatje erbij. Maar toen hij weer alleen was kwam ook de verlatingsangst weer terug. Weer dat gekleef en niet alleen meer kunnen zijn. Dus weer maar opzoek naar een maatje voor hem. Zo kwamen we deze keer met Marina en Rinus in kontakt. En die wisten wel een hondje te zitten wat heel dringend een thuis verdiende. Evita zat bij El Amigo Fiel, gered van de hel van Antonio, maar de pech gehad dat ze niet meer mee kon naar Scooby, de bus was overvol. Samen met nog drie galgo's en twee mixjes is ze dus achtergebleven. Toen werd ze tot overmaat van ramp aangevallen door de roedel honden waar ze in zat. Na opgelapt te zijn is ze bij een van de vrouwen thuis verzorgd en later bij de kleine hondjes gezet, dat ging gelukkig goed. We besloten om dit hondje te nemen. En met het eerste beste transport in ze bij ons gekomen, dus ook weer zonder tussenopvang. Maar ook deze keer ging het weer prima. Axel is zielsgelukkig met zijn vriendinnetje wat we Eefje hebben genoemd. Ze is sinds eind juli bij ons en het gaat helemaal de goede kant op met haar. Samen met Axel zijn het twee zielen in een zak, of beter gezegd mand, want dat doen ze heel vaak, lekker samen in een mand liggen. Maar dat is niks bijzonders in de galgo wereld. Hoe oud Eefje is weten we niet, de dierenarts kon het ons ook niet zeggen, haar gebit is erg versleten. Aan de achterkant van alle hoektanden zit een gleuf, waarschijnlijk heeft ze aan tralies zitten bijten. Maar voor ons maakt het ook helemaal niet uit hoe oud ze is. Axel is helemaal hartstikke gelukkig met haar en wij natuurlijk ook. We gaan ervoor om ook dit hondje nog een heel fijn leventje te geven. Leny

Tess Een nieuw jaar vraagt om een nieuw bericht over het welvaren van Tess. Het is en blijft een fantastische hond. Gaat veel op onderzoek uit en zit vol energie. De afgelopen sneeuwperiode hebben we dat gemerkt. We zijn hier namelijk een paar weken ingesneeuwd geweest. Op een gegeven moment kwamen we met de auto wel weg, maar was het veel te glad voor lange wandelingen. En de deuren stonden natuurlijk ook niet open. Waar moet die energie dan heen.... Gelukkig kunnen we Tess goed vermaken. Aaien, borstelen, spelen met stukken hout die bedoeld zijn voor de open haard. Alles vindt ze goed. Wat wij alleen niet goed vinden is dat Tess lege etenswaardozen van het aanrecht afhaalt. We krijgen ze dan wel schoon terug...

Tussen Nora en Tess gaat het goed. Tess is nadrukkelijk de baas, maar beslist niet op een vervelende manier. Nora snapt het spelgedrag van Tess alleen nog niet. Dat hollen achter elkaar aan gaat goed, maar als Tess bovenop Nora springt verstijft Nora nog steeds. De hooischuur is nog steeds favoriet en daar daagt ze iedereen ook uit (zie foto). Tess weet inmiddels dat ze niet op stoelen en banken mag liggen, maar een voetenbankje valt daar blijkbaar niet onder. Met een mobiel heeft Marnix snel een foto kunnen nemen, want Tess is nog steeds moeilijk te fotograferen. Op dit voetenbankje kan Tess over de heg heen over de velden kijken. Vindt ze prachtig. Kortom: Marnix, Nora en ik, genieten volop van Tess en zij ook nog steeds van ons. Een prachthond!!!

Mij is gevraagd om een verhaaltje te vertellen over onze roedel en de rest van de beesten die in en om Huize Jan Steen wonen. Binnen hebben we een hele roedel honden,waaronder de twee opvangertjes Adriël en Lieffie. Buiten lopen nog ganzen, kippen,en varkentjes. Alles leeft goed met elkaar samen. En waarom het Huize Jan Steen heet? Zal een klein stukje proberen te vertellen. Wij zijn speciaal verhuisd voor de honden zodat ze een heerlijke tuin hebben om lekker in te kunnen rennen.Het WAS een prachtig grasveld wat ze HADDEN. Ik zeg hadden, want inmiddels is het gewoon een oorlogsgebied met schuttersputten! Je kunt er als het nodig is,zelf in schuilen.(wat soms handig kan zijn, je weet maar nooit wat er kan gebeuren,toch?). Binnen mogen de honden ook (bijna) overal komen.Behalve de bijkeuken en badkamer, dit ivm de was die in de bijkeuken hangt. U weet immers wel dat een galgo graag de was uitklopt(uitschud!), waardoor je van die rare modellen gaat krijgen van handdoeken en kleding en zo. Je mist dan ineens een broekspijp of zo. Een ieder die hier binnen komt die verklaard ons voor gek(een enkeling niet,uitzondering zeg maar,hihi).Maar weet u,de honden genieten ervan! En daar doen we het tenslotte voor. De meeste hebben een enorm rotleven achter de rug,maar worden hier in Huize Jan Steen weer hond, ze genieten weer van het leven. En je kunt er uren naar kijken (mooier dan een film vinden wij),als zo'n oud dametje -die jaren aan een olijfboom heeft gestaan bij een hondenverzamelaar in Spanje- dan weer zo'n lol heeft met een simpel knuffeltje in de tuin. Laat ons maar "gek" zijn, de hondjes vinden het in ieder geval van niet. Misschien een volgende keer nog een verhaal? Nu in ieder geval vriendelijke groetjes uit Huize Jan Steen

	Duque Hallo: Het is alweer een tijdje geleden dat wij onze hond adopteerden. We willen jullie graag op de hoogte houden van het leven van Duque. Dus hier is een kort verhaaltje en fotoos ... Hier in CANADA gaat alles heel erg goed. Wij zijn onlangs naar Nepal geweest en een goede vriendin heeft hier in huis op de katten en de hond gepast en dat ging hartstikke goed. Duque lijdt een leven dat elke hond zou verdienen. Het is een blije hond, hij eet goed, hij speelt en hij vindt het geweldig om in de achtertuin te racen Ik kan bijna niet geloven hoe hard hij kan rennen.
Maar... Ik durf in het park zijn riem niet af te doen. We hadden dat een keer geprobeerd, maar hij rende zo ver weg, dat we nu een beetje bang zijn dat hij te ver gaat en de weg naar huis niet meer weet te vinden. We hopen dat we hem kunnen leren om toch echt te komen als we hem roepen Verder luistert hij wel heel goed naar alle commando's, hoor. We moesten wel een jasje voor hem kopen, want het is echt heel koud hier in Canada, vooral in onze regio. Duque houdt ervan om in de sneeuw te spelen en er is al flink wat gevallen. Maar op het moment valt het wel mee.
	En dan de katten ... Duque wil heel graag met ze spelen en wil zelfs zijn speelgoed met ze delen, maar de katten willen tot nu toe nog niet met hem spelen, wat natuurlijk erg jammer is. Maar misschien, als ze weten dat hij dan wel groot is maar ook erg lief, dat ze het dan wel gaan doen. Anyway, we zijn erg blij met Duque en mensen vragen ons steeds wat voor hond hij is. We just love him!
We zijn bijna klaar om kerst te gaan vieren. We krijgen veel mensen over de vloer en het zal groot feest zijn en we zullen veel plezier hebben. Wij wensen iedereen in Nederland ook een heel fijn kerstfeest toe ! Liefs van ons, Gordon and Sarie

Feliz Ola allemaal, mijn naam is Feliz en ik kwam bij Scooby terecht met een afwijking aan mijn achterhand. Laat daar nou meteen een lieve Nederlandse vrijwilligster zich over me ontfermen en mijn huidige baasje me meenemen naar het beloofde land! Ik kan alles wat andere honden ook kunnen, hoor. Ik ben niet zielig. Alleen zijn mijn achterpoten iets vergroeid, waardoor ik vreemd loopt, maar ik heb er geen enkele hinder of pijn van. Ik ben ongeveer een week of 10 en speel er vrolijk op los met de rest. De honden vinden het erg leuk om zo'n druktemakertje als ik in het roedel te hebben. Zoals jullie zien ben ik met mijn kromme kontje in de roomboter gevallen en Snowy is mijn favoriet. Bij Snowy kan ik lekker slapen en me aan hem warmen, hoewel alle andere aanwezige honden ook héél lief voor me zijn. Laat mij maar schuiven, ik geniet met volle teugen. Lik van Feliz.

19 november 2010
Hallo allemaal,
Mijn naam is Tila en ik wil wat vertellen over mijn adoptie in september 2010. Na 1 week te zijn opgevangen in een gezin in Nieuwegein,
ben ik opgehaald door mijn nieuwe baasjes die al zo'n galgomeisje hebben. En wat voor één, een beetje bang en vertrouwde echt niemand
in het gezin waar ik was. Moest dit mijn speelmaatje worden? Afijn, met zijn tweeën achterin de auto en na een reis van 2 uur kwamen we
in het donker aan. Eerst werd ik uitgelaten, want ik had nogal wat opgehouden onderweg. Ik wist totaal niet waar ik beland was, zo donker
was het daar buiten. Bij binnenkomst werd meteen het eten klaargemaakt en ik kan je vertellen, dat smaakte na zo'n lange reis in een vreemde
auto en een andere hond erbij! Zelfs een nieuw ingericht bed was er gemaakt voor mij als slaapplaats in de keuken, naast Mena,
mijn nieuwe speelmaatje.

Ik ben ook al lekker stout geweest. Ik ben achter over de omheining gesprongen, moesten ze me terugroepen en ik luisterde dan ook naar de vermanende
woorden van het baasje dat ik dit niet meer mocht doen. In ieder geval niet de zelfde dag, maar een week later heb ik het lekker nog een keer geprobeerd.
Ik was alleen vergeten dat het land 2 meter lager dan de tuin lag. Bij de sprong raakte ik met mijn kop een tak van een perzikenboompje. Hierdoor had ik
een gesprongen adertje in mijn oog en dat was wel een vervelend gevoel. Nou, één ding is zeker, dat doe ik nooit meer hoor.
Elke dag komt er een 24-jarige jongen op zijn brommer thuis, de zoon des huizes, dit was voor mij liefde op het eerste gezicht en ik geloof dat hij me ook
wel ziet zitten. Elke keer knuffelt hij mij op de bank en dat vinden we beiden heel erg leuk. Mijn baasjes hebben ook nog wat foto's gemaakt die hierbij meestuur.
Ik sta in de achtertuin over de omheining te kijken, Mena en ik beiden met de winterjas aan, en mijn beide plaatsen waar ik binnen lig. Ik heb ook kennis
gemaakt met 4 zwarte wezentjes, poesjes genoemd. Deze zijn al onze soortgenoten gewend en nemen ook mijn bed in beslag. Maar ik laat me niet wegpesten
hoor, ik ga er gewoon bijliggen, naast het bed van mijn vriendin lekker bij de radiator. En die kan lekker warm zijn hoor. Mena en ik zijn inmiddels dikke
maatjes geworden en ik denk dat ik dit wel vol kan houden hoor heel mijn leven. Ik hoop dat andere lotgenoten ook zo'n warm welkom krijgen als zij
geadopteerd worden. Zo, nu ga ik slapen, wat ik ben moe geworden van het vertellen van mijn 2 maanden die ik hier al mag wonen.

Pootje van Tila

26 oktober 2010
Ik ben alleen...
Moederziel alleen...
Oké, mijn mensen zijn er nog, die zijn wel erg lief voor me.
En die rare kattenwezens, de konijnen en de kippen zijn er nog, maar daar mag ik niet aankomen, dus daar heb ik allemaal niet zoveel aan.
Maar mijn lieve trouwe vriend, mijn speelkameraadje, mijn steun en toeverlaat... is weg! Carmelo waar ben je nou?
Ik zoek me gek, alle kamers, iedere dag, en buiten bij het strandje en het meer... hij is gewoon weg...Carmelo is overleden zeggen mijn mensen.
Pff.. hoe kan dat nou, hij was nog maar 4 en leek niks te mankeren, hij rende harder dan ik!
Ik weet wel dat ie een paar dagen ziek was, wilde niet met me stoeien, moest steeds naar dokter, moest daar ook een nachtje blijven, hij lag maar
in z'n mandje. Ik kwam steeds een kluifje bij hem brengen, probeerde hem met dekentje en al z'n mand uit te sleuren, maar hij deed niks meer, was echt ziek.
Mijn mensen steeds maar huilen, steeds bij hem zitten. Ze hadden een bed voor hem in de kamer gezet, dat was wel fijn, kon ik erbij liggen tenminste.
En toen kwam de dierenarts mevrouw bij ons thuis. Ze had een interessante tas, ik heb niet zo erg goed opgelet wat zij ging doen.
Ik dacht dat Carmelo ging slapen, maar dat was het niet, vertelden mijn mensen. Ik maakte me er niet al te druk om eigenlijk.
Mijn mensen gingen later nog met hem weg en ze liepen maar te huilen de hele tijd, heel vreemd.
Maar de volgende dag kon ik Carmelo nergens meer vinden. De manden roken nog naar hem, dus hij kon niet ver zijn... toch?
Vorige keer kwam hij ook terug, gaan jullie hem weer halen?
Waarom halen jullie hem niet gewoon! Je hoort me toch piepen, je ziet me toch zoeken, breng hem bij me terug! Dat kan niet zeggen ze...
Ik krijg nu extra veel aandacht, dat is wel leuk, maar met mensen spelen is lang zo leuk niet. En al die lekkere dingen die ik krijg is wel lief, maar eten is helemaal
niet zo lekker meer, ik wil eigenlijk niet zo graag eten. Ik ben misselijk, ik moet spugen, ik ben bang op straat 's avonds, ik begrijp niet meer wat mijn mensen
bedoelen... Ik begrijp de hele wereld niet meer nu ik het allemaal zelf moet beoordelen.
Ik ben alleen... al 11 dagen...
Ik ben nog nooit alleen geweest...
Ik heb verdriet...
Mijn mensen zeggen dat ze op zoek zijn naar een nieuw vriendje of vriendinnetje voor me... het zal allemaal wel, ik mis Carmelo...

Portos

19 oktober 2010
Het verhaal van Chica
Wat vroeger een hel was, is nu een hemel voor mij. Ja, het leven is mooi. Dankzij de hulp van vele mensen, heb ik een goed thuis gekregen.
Vroeger kreeg ik slaag, nu word ik overdonderd van knuffels. Ik draag zelfs een mooi sieraad om mijn hals om mee te pronken.
Ik was maar 'die galgo', nu is iedereen fier op mij, ze vinden me zelfs mooi en lief. Ik hoor erbij!
Waar mijn gezin is, daar ben ik ook. Presteren moet niet meer, m'n kommetje staat altijd klaar.
En ben ik moe, dan lig ik lekker op de bank.
's Nachts dekt mama me toe met dat warme dekentje, speciaal voor mij. Hmmmmmmm.
Dank je wel aan allen die er voor gezorgd hebben om me hier te krijgen.
Speciale dank aan Cliff die bij me was op dat supergrote ding (vliegtuig) dat ik niet kende.
Dank, dank, dank !
En weet je .... hier zeggen ze dat er zeker nog zo eentje als ik bij komt.
Chica

9 oktober 2010
Tess (Silvie) is nu bijna drie maanden bij ons en wat hebben we een plezier met haar. Het gaat heel goed samen met Nora. Tess heeft zelfs een goede
invloed op Nora. Omdat Tess zo vrij is volgt Nora haar vaak. Gaat dus prima tussen die twee. Tess speelt graag met pluche beesten en stokken.
Nora snapt dat spelen niet zo goed en gaat dus niet in op de uitnodigingen van Tess. Maar Tess vermaakt zich zelf ook heel goed. Wat ze wel samen
doen is achter elkaar aan hollen in de tuin. Als het huis en de stallen open staan nemen ze die ook mee in hun race. Ik houd mijn hart soms vast.
Ze hollen zo hard achter elkaar aan dat ik bang ben dat ze een keer uit de bocht vliegen. De hooischuur vindt Tess helemaal geweldig. Graven,
rollen en afremmen na de sprint. Als ik de stallen aan het uitmesten ben komen Tess en Nora ook altijd "meehelpen". Heel gezellig.
Dit is nu een voorbeeld wat Nora eerst niet durfde en nu volgt ze Tess gewoon.
Sowieso is Tess een hele gezellige hond. Ze volgt ons overal. Dit vormt wel een probleem als ik foto's wil maken. Zodra ik opsta om het
fototoestel te pakken komt ze al naar me toe. De echt leuke plaatjes heb ik dus nog niet kunnen maken, ook al ligt het toestel klaar voor
gebruik. De foto's die ik nu dus toestuur zie je Tess ook vaak van achteren. Het lukt me anders domweg niet om een foto van haar te maken.
Favorieten van Tess zijn dus hollen, natuurlijk wandelen en waken. Ze wordt woest op brommers en motoren. Eekhoorns en konijnen moeten ook
verjaagd worden. Zowel binnen als buiten staat ze vaak op de uitkijk om deze boosdoeners direct te kunnen verjagen. Maar ook inbrekers jaagt ze
de stuipen op het lijf!! Vorige week hebben we om 5 uur 's ochtends inbrekers gehad. In deze omgeving hebben we eens in de paar jaar last
van inbraakgolven. Gelukkig dus niet te vaak. Dit keer zijn het mensen die schuren openbreken op zoek naar waardevolle machines. Zo zijn er dus
ook minimaal twee mensen bij ons in de tuin gekomen. Via het weiland en de tuinpoort opengebroken. Tess is ook dit keer woedend, aangeslagen en
de dieven zijn gevlucht. Iemand via de mesthoop (en het had goed geregend, dus die heeft een vieze broek) en iemand terug via de poort.
Poort dichtgeslagen en sporen laten zien dat hij van de duiker is afgevallen in de sloot en op het schrikdraad terecht is gekomen.
Het geluid van Tess was ook indrukwekkend moet ik zeggen. Niets gestolen gelukkig. Een gouden meid die Tess. Marnix en ik moeten er wel om
lachen bij het idee van die persoon in de sloot en op het schrikdraad. Paarden en koeien liepen nog in de wei. Dit was het me wel waard om het
schrikdraad voor te moeten repareren.
Kortom: alles gaat goed met Tess. Nora, Marnix en ik zijn heel blij met haar en volgens ons heeft ze het hier wel naar haar zin.

Groeten,
Marnix en José

30 september 2010
Heeeeeej luitjes,
De naam is Toto en ik wil graag iets met u bespreken aangaande mijn vriend Adriel of wel Adje. De zaak is deze: hij is nu al geruime tijd, wat zeg ik,
hij is nu bijna 1 jaar in Nederland. Regelmatig spreken wij mekaar en steeds vraag ik: "En Adje, heb je al verhuisplannen?" Tot op heden moet hij
aarzelend antwoorden: "Nee, niet echt." Kijk, dat snap ik nou niet. En daarom dacht ik bij mezelf ... ik ga de hele club eens effe ernstig toespreken
dat dit dus niet kan. Mijn vriend Adje wacht zo langzamerhand totdat hij een ons weegt en wie vraagt naar hem? Precies, nobody, nothing, niente, nada!
Da kennie, hè? Da klopt nie, hè?

Ik vraag hem: "Is het je kleur?" Black is beautiful nietwaar, dus dat ken het eigenlijk nie zijn. Hj zegt: 'Tootje, ik weenie maar ik heb het donkergrijze vermoeden dat het te maken hep met die vervloekte bontjassen." Zeg ik: "Adje, wie bedoel jij nou in hemelsnaam met bontjassen? Verklaar je nader!" "Nou, Toot, het zijn die hazen met uitschuifnagels, je kent ze vast wel. Ik moet me bedwingen om er niet achteraan te jakkeren. Van jongs af aan heb ik moeten zorgen dat er vlees in de soep kwam. Dat was mijn werk. Enfin, ik hoef jou niks uit te leggen. En hier in Nederland zie ik ze ook lopen en wil ik graag mijn baas een plezier doen, ofwel ... ik zorg ervoor dat er nu ook vlees in de soep komt. Maar dat mag niet" "Doe dat dan ook niet Adje! Ik ben er ook achter gekomen dat je taak hier heel anders is. Zo vervang ik het voorwasprogramma van de vaatwasser om maar iets te noemen." "Is goed Tootje, ik ga erom denken. Zou ik misschien mijn grijze snuit zwart moeten verven?" "Adje, rot op zeg, het moet toch niet gekker worden met jou! We zijn even oud en mijn snuit is al helemaal hagelwit, wat doet het er toe? Je bent toch geen viervoeter zeker?". Tot zover mijn correspondentie met Adje. Die jongen doet dus zijn uiterste best om zich voorbeeldig te gedragen. Maar wie waardeert dat? Het gaat toch geen kwestie van stank voor dank worden? Dus .... een, twee, drie, vier, komt er nog wat van? Vijf, zes, zeven, Adje wacht nu al zo lang!

Dus zeer geachte lezers, gaat nu effe goed overdenken of dat Adje mogelijkerwijs bij u past. En 'n beetje rapido, want anders heeft die jongen echt een
grote kras op zijn zieltje! Hij is een makkelijk menneke, hij heeft zijn uiterste rotbest gedaan om zich als een opgevoed heertje te gedragen en hij verdient
het om nu eindelijk, ik zeg...EINDELIJK ..., naar huis te kunnen gaan. Gaat dat goed komen? Ja of ja? Oké, dat is afgesproken.
Alleen op zondag hoeft u hem aan te spreken met Adriel, de rest van de week ken u hem gewoon Adje noemen. Of Ad. Wat u wil. Niks problemos!

Hoogachtend en dank u beleefd voor de aandacht,
Een pootje van Tootje.

18 september 2010
Clemente wil graag laten zien hoe goed het met hem gaat. Hij speelt als een jonge pup. Zo leuk om te zien.
Hij heeft zijn plekkie duidelijk gevonden en wij zijn reuzeblij voor hem.
17 september 2010
Donderdag 16 september :
20.50 uur: Cliff stuurt een sms dat het vliegtuig een half uur vertraging heeft.
21.55 uur: Ik vertrek toch maar op de oorspronkelijk geplande tijd richting Rotterdam, want het adoptiegezin van Chica (uit België) zit vast al te wachten.
22.34 uur : Ik loop de hal in van het vliegveld, maar zie niemand waar naar ik op zoek ben.
22.36 uur: De Belgische familie was even buiten wezen lopen en komen me nu enthousiast tegemoet. Ze zijn erg opgewonden en staan strak van de spanning.

14 september 2010
Even een berichtje van Youp, beter bekend als Pirate.

Nadat ik was aangekomen op Schiphol ben ik mee gegaan met Inge naar huis, wat ik toen nog niet wist is dat ik zou worden opgehaald samen
met mijn beide zusjes en naar de provincie Groningen zou verhuizen. Ik werd opgehaald en mocht mee in de auto met mijn bazinnetje en het
bazinnetje van mijn zusjes, waar ik niet veel van heb meegemaakt, want ik ben in slaap gevallen en werd pas wakker toen ik bij het huis
(een mooie boerderij) kwam van mijn zusjes. En daar waren nog een hoop honden waarvan ook een paar honden uit mijn land (olé).

Ik heb daar bij die boerderij mijn nieuwe andere baasje ook ontmoet. Bij mijn zusjes kom ik ook nog vaak op visite en dan gaan we even lekker ravotten zoals jonge honden dat doen. Nadat we een beetje bijgekomen waren en ook de baasjes van mijn zusjes had ontmoet , mocht ik mee naar mijn huis. Ze waren net bezig met een paarden ding (ring-steken) in mijn straat en er zaten al mensen op me te wachten die me graag even wilden aaien en bekijken. Toen maar gauw naar binnen, mijn nieuwe huis in, een beetje water drinken, wat eten en snuffelen. Tjemig wat had ik daar veel te snuffelen, ik rook 2 poezen, 3 honden en die hoorde ik ook al lawaai maken....dat vinden mijn nieuwe baasjes vast leuk of zo dus blaf ik af en toe ook lekker in het rond. Toen opeens riepen mijn baasjes Marko.....huh dacht ik nog, ik heet toch Pirate en je noemt me al de hele dag Youp... en nu Marko...veel tijd om erover na te denken was er niet, er kwam een joekel van een mechelse herder reu binnen, maar hij kwispelde gelijk naar me en begroette me hartelijk. Toen riepen mijn baasjes de naam Julie...en toen kwam er een grote zwarte teef aan, die nam wat meer de tijd, maar ze vindt me ook wel leuk. En toen, toen kwam Anka een New founlander teef, maar ze zag me niet maar rook me wel, toen ze me zag sprong ze zo over de bank bijna op mij. .ik piepen en janken en Anka werd gelijk van de bank afgehaald door mijn nieuwe baas en naar buiten geloodst. En toen kwam ze nog een paar keer langs aan de riem, maar ze wilde zo graag naar me toe, dat mijn baasjes het niet vertrouwden. Ze hebben Anka een weekje uit logeren gebracht en gister (zondag) mocht ik mee in de auto, en toen we op een parkeerplaats kwamen was Anka daar opeens ook weer, nu was Anka wel heel rustig en lief voor me ze heeft me ook heel hartelijk begroet. Mijn baasjes ook weer blij en toen we thuiskwamen duurde het even en toen was Anka er ook weer.

En nu woon ik hier heerlijk, af en toe dan jaag ik de katten de stuipen op het lijf, en speel ik lekker met mijn grote broer Marko. Ondertussen ga ik vaak met
mijn bazinetje mee naar de markt of op visite en donderdag 's avonds ga ik naar de hondenschool, ja ik zit op puppy cursus, ik weet niet zo goed wat ze
bedoelen maar ik krijg veel koekjes, aandacht en knuffels en mocht ook al laten zien aan de andere pups dat ik kon zitten..en toen kreeg ik weer een koekje.
Ja, het gaat hier wel lekker zo. Het is hier wel koud, zo in het hoge noorden maar de mensen zijn hier allemaal heel leuk. Ik poep en plas bijna altijd buiten,
word ik na mijn slaapje wakker dan ga ik gelijk naar buiten met de baas en als ik dan wat doe dan staat ie als een mafkees te juichen en me te belonen,
vinden ze hier vast knap dat ik dat allemaal al kan, maar soms, hahaha, dan ben ik ze te snel af en plas ik gauw in huis...maar dat lukt me bijna niet meer ...
ze hebben me al door en hups dan word ik weer opgetild en voor ik het weet staan ze weer met me in de tuin te juichen. Rare snuiters die mensen,
dus plas ik nu maar zoveel mogelijk buiten. Vind het wel leuk als ze zo voor me juichen.
Voor zover het verhaal van Youp, ik hou jullie wel op de hoogte. Ik beloof niet wanneer ik weer opnieuw typ, want zoals je snapt ben ik best druk met
mijn zusjes bezoeken, blaffen, spelen, naar school gaan en oefenen, slapen, eten, en drinken enz enz.

Een dikke poot van Youp

13 september 2010
Hallo, ik ben Amic en ik ben nu alweer 9 dagen in Nederland. Ik ben samen met mijn grote broer Semm (in Spanje heette hij Binn …. ) meegekomen.
Ik woon nu even bij de adoptie ouders van Semm, omdat voor mij nog geen plekje is gevonden. Het is hier heel gezellig in huis met Linn (een 8 maanden oude Podenco kruising) en Knut en Jort (twee kittens) .Het is een dolle boel hier!
Ik ben al heel braaf naar de poesjes…. ik ben aan het leren om er niet achter aan te rennen en niet meer te blaffen . En als ik dat goed doe,
krijg ik een lekker brokje! Ook kan ik al heel goed zitten en luister ik naar mijn naam … voor een brokje doe ik alles!
Ik ben dan ook al bijna een kilo aangekomen sinds ik hier woon!
Ik moet wel heel erg wennen aan het idee dat ik zomaar een paar keer per dag eten krijg en daar hoef ik nog niet eens voor te vechten! Jippie!
Was wel even vreemd dat er telkens een hand in mijn voerbak zat als ik zat te ”schrokken“. Maar nu heb ik wel geleerd dat niemand mijn eten
weg kaapt en wat ik ook nog mag leren is dat ik wat rustiger ga eten … dan heb ik ook niet de hik daarna. Mijn pleegbazinnetjes
(jaaaa… ik heb er wel drie ! ) vinden dat ik heel snel leer, die Nederlandse taal valt ook best wel mee! Ze vinden mij heel lief en rustig en als ze
mij knuffelen vind ik dat heeeerlijk! Ik mag nog graag een grote mond opzetten als ik een beetje bang ben of als ze mijn kluifje afpakken en ik
geloof dat ik dat nog een beetje moet afleren …..
Ik ga nu lekker slapen want ik ben net naar de rommelmarkt geweest om te socialiseren zeggen ze … daar waren een heleboel lieve mensen die mij
mooi en lief vonden. Er was zelfs een meneer die zomaar een hondenkoekje tevoorschijn toverde…. hmmmmmmm!
Welterusten en tot schrijfs…..

Amic

10 september 2010
Wat is er nou leuker dan een pup?! Heel simpel: twee pups!!

Senya en Buzzy zijn afgelopen zaterdag bij ons gekomen en ik kan wel de hele dag naar ze kijken! Ze zijn vreselijk lief en schattig en doen het reuzegoed. Ze eten hun buikjes vol en stappen vrolijk en onbevangen de wereld rond met opgeheven staartjes. Met andere honden spelen ze graag en ze gaan een stapje opzij voor onze Biko die helemaal niets van pupsels moet hebben (zelfs niet als ze net als hij ook uit Spanje komen...) Hondekluifjes zijn zeer geliefd en ze lopen al behoorlijk netjes aan een riempje mee. Onze paarden zijn nog wel een beetje eng, die worden weggeblaft, maar met de poezen gaat het heel goed!

Ze snappen dat je daar niet zomaar op af moet springen, want dan krijg je misschien een tik op je neus...
Kortom, het zijn heerlijke pupsels!

Groetjes Jeanette en Sander